شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: این متن به احساسات عاشقانه و رنج‌های ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر در آن با اشاره به خود و دیگران می‌گوید که آمدن در دام عشق، طبیعی است و از گناه خود نگران نیست. او تنها با اشک‌هایش در دل غم را توصیف می‌کند و درباره بی‌قراری خود در عشق می‌نویسد. شاعر احساس می‌کند که در کشورش (عراق) هرج‌ومرجی برپا شده و عشق او را به شدت تحت‌تأثیر قرار داده است. او همچنین به معشوقش اشاره می‌کند و از او خواهش می‌کند که به او رحم کند، زیرا او در فقدان آن معشوق، دچار رنج و عذاب است.
تنها نه منم به کمند هوامن رام رکوب العشق هویٰ
هوش مصنوعی: فقط من نیستم که در دام عشق گرفتار شدم، بلکه دیگران نیز به همین سرنوشت دچار هستند.
از من نه عجب که گنه کارموصفی الله عصی فغویٰ
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که از من تعجب نکنید که مرتکب گناه میشوم، زیرا من تحت تأثیر وسوسهها و چالشهای سخت هستم.
جز اشک و سرشک من از دل منمن حدّث عن قلبی و رویٰ؟
هوش مصنوعی: تنها چیزی که از دل من باقی مانده، اشک و اندوه است. وقتی درباره قلبم و احساساتم صحبت میشود، چه چیزی از من منتقل میشود؟
رنجور ترا بهبودی نیستاذ لیس لداء الحب دوا
هوش مصنوعی: درد تو درمانی ندارد چرا که بیماری عشق دارویی ندارد.
شد ملک عراق پر از آشوبز سرود حجازی و شور و نوا
هوش مصنوعی: عراق به خاطر سرودهای حجازی و شور و حال موسیقی، به شدت پرآشوب و پرتنش شده است.
تو روح روان منی جانانکنی ز چه حاجت بنده روا
هوش مصنوعی: تو محور وجود من هستی، اگر محبت نکنید، دیگر چه نیازی به بندگی من است؟
نه ز گریه مرا چشمی بینانه ز سوز غمت گوشی شنوا
هوش مصنوعی: نه کسی برای گریههایم دیدهای دارد، نه کسی به درد و سوز دل تو گوش میدهد.
ای شاخ گل تر من رحمیبر مفتقر بی برگ و نوا
هوش مصنوعی: ای گل زیبا و جوان من، بر حال آن کسی که بدون امکانات و زیبایی است، دل رحم کن.