شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساس تنهایی و دل‌تنگی خود را بیان می‌کند. او می‌گوید که از غیر معشوقش بیزار است و همواره در عذاب خویش به سر می‌برد. مانند پرنده‌ای آواره در کوه و بیابان است و شب‌ها به سختی می‌گذراند. او ناتوان و دچار رنج و درد است، اما با این حال نمی‌خواهد کسی او را بیشتر برنجاند. شاعر نسبت به نازکی احساساتش حساس است و می‌ترسد که درد و صدمه‌ای که خود احساس می‌کند، به دیگران نیز سرایت کند. او خود را فردی مفتقر و آشفته توصیف می‌کند و این وضعیت را به عنوان سرنوشت و ابزار زندگی‌اش می‌داند.
بخدا که ز غیر تو بیزارموز خویش همیشه در آزارم
هوش مصنوعی: به خدا قسم، من از هر کسی جز تو متنفرم و همیشه از خودم ناراحت و در عذابم.
آوارۀ کوه و بیابانمسرگشتۀ کوچه و بازارم
هوش مصنوعی: من بیسرانجام و گم شده در کوهها و بیابانها هستم و در خیابانها و بازارها نیز سرگردانم.
چون مرغ شب آویزم همه شبروزانه چه بلبل گلزارم
هوش مصنوعی: من مانند پرندهی شب، در تاریکی و تنهایی به سر میبرم و هر شب را تا صبح بیدار میمانم، در حالی که دلم برای زیباییها و شادیهای زندگی تنگ شده است.
در خرمن نه فلک آتش زدیک شعله ز آه دل زارم
هوش مصنوعی: در انبار محصول، نه آسمان شعلهای آفرید، فقط یک شراره ناشی از درد دل غمگین من به وجود آمد.
رنجورم و باز مرنجانمبیزارم و باز نیازارم
هوش مصنوعی: من بیمارم و به من زحمت ندهید، از شما ناخشنودم اما دوباره نمیخواهم که به من آسیب برسانید.
آن خاطر نازک را ترسمکز زاری خویش بیازارم
هوش مصنوعی: میترسم که با غم و اندوه خود، دل نازک و حساس او را ناراحت کنم.
من مفتقر سودا زده اماینست متاعم و ابزارم
هوش مصنوعی: من در شرایط سخت و درگیر مشکلات روحی هستم، به همین دلیل خوراک و وسایل زندگیام به نوعی تحت تاثیر این وضعیت قرار گرفتهاند.