شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دل‌تنگی خود می‌گوید. دل او به خاطر عشق شکوفه زده و هر گفته‌ای که به زیبایی معشوق مربوط می‌شود را در بر دارد. غم او از آغاز خلقت تا ابدیت بی‌وقفه وجود داشته و او نتوانسته یک لحظه از آن غافل شود. گوش دل او دائماً نغمه‌های عشق را می‌شنود و چشمانش همیشه غمگین هستند. او جز خاک پای معشوقش به چیزی دیگر نیندیشیده و اشک‌هایش نشان‌دهنده رازهای پنهان دلش است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که فردی که به عشق تو طاقت نداشته باشد، هرگز نمی‌تواند با آن عشق همراه باشد و این غم که برای فقیران است، هرگز از دست نمی‌رود.
آن دل که ز عشق چه غنچه شکفتهر نکته که گفت ز حسن تو گفت
هوش مصنوعی: دل عاشق تو مانند غنچهای است که به خاطر عشق شکفته شده است و هر چیزی که می‌گوید در مورد زیبایی توست.
بیدار غمت از صبح ازلتا شام ابد یک لحظه نخفت
هوش مصنوعی: غم تو از آغاز خلقت تا پایان زمان، حتی یک لحظه هم خوابش نبرد.
گوش دل هر هوشیار دلیهر نغمه شنفت هم از تو شنفت
هوش مصنوعی: دل هر فرد هوشیار و آگاه، به خوبی نغمه‌های زیبا را می‌شنود؛ همه این نغمهها از تو سرچشمه میگیرند.
مژگان من دلرفته ز دستجز خاک ره کوی تو نرفت
هوش مصنوعی: مژگان من که درون دل را به درد آوردهاند، هرگز از کنار خاک راه خانهات دور نشدهاند.
از اشک و سرشک روان دلمپیداست حقیقت راز نهفت
هوش مصنوعی: احساسات و درونیات من به وضوح از اشکهایم مشخص است و در واقع، حقیقتی که در دل دارم، پنهان نیست.
آندل که نگشته ز طاقت طاقحاشا که بود با عشق تو جفت
هوش مصنوعی: آن کسی که طاقت عشق را ندارد، هرگز نمی‌تواند با تو سازگار باشد.
این غم که نصیب مفتقر استهرگز ندهد از دست به مفت
هوش مصنوعی: این اندوهی که به کسی که در تنگدستی به سر میبرد رسیده، هیچگاه از او دور نخواهد شد.