شمارهٔ ۱۰۰
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از بی‌پناهی و افسردگی خود سخن می‌گوید که پس از دوری از حقیقت، به وادی غم دچار شده است. او احساس می‌کند که در این مسیر تنها و گم شده است و نگران خطرات عشق می‌باشد. درخواست کمک از خضر، نماد هدایت، و دعا برای رهایی از مشکلات زندگی خود را دارد. در عین حال، او به سرنوشت و تقدیر نیز بی‌اعتنا نیست و به افتخار در خدمت درگاه خداوند اشاره می‌کند. در کل، غزل بیانگر احساسات عمیق و جستجوی معنای زندگی است.
تا شد آواره ز اقلیم حقیقت پدرممن از آن روز در این وادی غم در بدرم
هوش مصنوعی: از زمانی که پدرم از سرزمین واقعیات دور افتاد، من نیز در این دنیای غم، بیهدف و آواره هستم.
نه چنان واله و سرگشته در این بادیه امکه ببانگ جرسی راه به جائی ببرم
هوش مصنوعی: من آنقدر دیوانه و گمگشته نیستم که با صدای بلند فریاد بزنم و راهی برای رسیدن به جایی پیدا کنم.
رحمی ای خضر ره گمشدگان بهر خدایبر لب خشک و دل سوخته و چشم ترم
هوش مصنوعی: ای خضر، ای راهنمای گمشدگان، به خاطر خدا به من رحم کن؛ من در دل خشک و سوخته و چشمان اشکبارم به کمک نیاز دارم.
راه عشقست و هزاران خطرم از پس و پیشبی تو ای روح روان جان بسلامت نبرم
هوش مصنوعی: راه عشق پر از خطرات بسیار است و من از همه جا به تو فکر میکنم. بدون تو، ای روح و جانم، نمیتوانم به سلامتی برسم.
کشتی عمر گرفتار دو صد موج بلاستبار الها مددی کن، برهان از خطرم
هوش مصنوعی: زندگی من مانند کشتیای است که در میان امواج فراوان مشکلات و سختیها گرفتار شده است. خداوندا، کمکم کن تا از این خطرات نجات پیدا کنم.
نبود باک ز سرپنجۀ شاهین قضاگر بود سایۀ سلطان هما تاج سرم
هوش مصنوعی: نترس از قدرت سرنوشت، حتی اگر سایهای از سلطان بر سرم باشد.
بدم ای صبح مراد از افق بخت بلندتا بگردون نرسد شعلۀ آه سحرم
هوش مصنوعی: ای صبح، آرزوی من این است که بخت بلندی از افق پیدا شود تا شعلهی آه من به چرخش آسمان نرسد.
مفتقر کیست؟ کمین بندۀ این درگاه استآری آری به غلامی درت مفتخرم
هوش مصنوعی: فقیر کیست؟ کسی که در این درگاه منتظر است، بله، من به خدمتگزاری و غلامی تو افتخار میکنم.