شمارهٔ ۱۲۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وابستگی عمیق به محبوب است. شاعر لحظاتی که در کنار محبوب می‌گذارند را ارزشمندتر از تمام زندگی می‌داند و از فکر به عواقب عشق بی‌پروا است. او از محبوب می‌خواهد که به راهنمایی‌اش بپردازد و او را از بلایای دنیا نجات دهد. شاعر همچنین احساس دوری از حقیقت و مسیر درست را بیان می‌کند و آرزو دارد که با عشق، روحش را از بار دنیا آزاد کند. حسرت و اشتیاق او به محبوب، در نهایت به دعوت برای وصال منجر می‌شود.
دمی با تو بودن که جان جهانیبود خوشتر از یک جهان زندگانی
هوش مصنوعی: لحظهای که در کنار تو بودم، ارزشش بیشتر از زندگی در یک جهان بزرگ است.
بکن جلوه ای شاهد عالم آراکه چون شمع دارم سر سرفشانی
هوش مصنوعی: ظاهر خود را به طرز زیبایی به نمایش بگذار، زیرا من مانند شمعی هستم که در برابر نور تو، سر از خود فروهی میبرد.
ز طور تو هیهات اگر پا بگیرمنیندیشم از پاسخ «لن ترانی»
هوش مصنوعی: هرگز از کوه تو فاصله نمیگیرم و به پیامد آن فکر نمیکنم که هرگز تو را نخواهم دید.
چه پروانه پروا ندارم ز آتشبود نیستی هستی جاودانی
هوش مصنوعی: من بی‌پروا مانند پروانهای هستم که از آتش نمیترسد، زیرا نبود من در واقع وجودی جاودانه است.
تو ای خضر رهبر دلیل رهم شوکه زین وادی هولناکم رهانی
هوش مصنوعی: ای خضر، که راهنما و مرشد من هستی، مرا هدایت کن؛ زیرا در این مسیر وحشتناک نگران و آشفتهام و به کمک تو نیاز دارم.
بسی دورم از شاهراه طریقتز کوی حقیقت ندیدم نشانی
هوش مصنوعی: من از مسیر درست و اصلی به شدت دور هستم و از محلی که حقیقت در آن قرار دارد، هیچ نشانهای ندیدم.
چه باشد که افتاده ای را به همتبسر حد اقلیم عزت رسانی
هوش مصنوعی: شاید بتوانی کسی را که در شرایط سخت و ناهنجاری قرار دارد، با تلاش و کوشش خود به مکان و موقعیتی با احترام و عزت برسانی.
خرابم کن از بادۀ عشق چندانکه آسوده گردم ز دنیای فانی
هوش مصنوعی: مرا از مستی عشق آنقدر نابود کن که از این دنیای زودگذر راحت شوم.
دل مفتقر در هوای تو خون شدبیا تا که باقی بود نیمه جانی
هوش مصنوعی: دل نیازمند من به عشق تو سرشار از اندوه و غم شده است. بیا و سریعاً جلو بیایید پیش از اینکه فرصتی دیگر دست دهد و این زندگی نیمهجانم به پایان برسد.