شمارهٔ ۱۲۲ - غروی اصفهانی

که دهد مرا نشانی ز تو ای نگار جانیکه نشان هر نشانی است نشان بی نشانی

نه ز صورت تو رسمی نه ز معنی تو اسمیکه برون ز هر خیالی و فزون ز هر گمانی

بتو ای یگانه دلبر که شود دلیل و رهبرنه ترا به حسن مانند و نه در کمال ثانی

مگر آنکه شعلۀ روی تو سوز دل نشاندبتجلی تو بینند جمال «لن ترانی»

بکدام سعی و کوشش به تو می توان رسیدنمگر آنکه چهره بگشائی و سوی خود کشانی

نه به جد و جهد مردی به مراد خود رسیدمنه ز احتمال هجران به وصال خود رسانی

نه مرا مجال درگاه تو تا بسر بیایمنه تو آمدی که تا سر فکنم بمژدگانی

من و حسرت تو خوردن من و از غم تو مردنچه در از غمت نیاسود چه سود زندگانی

من و آتش فراقت من و سوز اشتیاقتکه توان ز جان گذشتن نتوان ز یار جانی

چه خوش است صبر بلبل به امید صحبت گلمن و بعد از این تحمل، تو و هرچه می توانی

دل مفتقر ز خونابۀ غصۀ تو سر خوشز تو درد، عین درمان، و غم تو شادمانی