شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دلدادگی خود با درد و محنت سخن می‌گوید. او با وجود آتش عشق و درد، همچنان احساس خوشحالی و نشاط میکند. قلب او از یاد معشوق خالی شده و با وجود آزارهایی که در دل دارد، به سوی او می‌شتابد و از دو دنیای دیگر روی می‌گرداند. عشق او مانند نوری است که او را از زنگارها و مشکلات رهایی می‌بخشد. او به خاطر شوق معشوق، آتش عشق را در دل خود احساس میکند و در انتها به حسین می‌گوید که باید از جنبه‌های ظاهری و مادی فراتر رود و به شناخت واقعی جان خود بپردازد.
ای آنکه جانم سوختی با داغ محنت بارهادارم من آشفته دل با سوز عشقت کارها
هوش مصنوعی: ای تو که با درد و رنج خود، جانم را به آتش کشیدی، من بارها با دلی ناآرام و آشفته، به خاطر عشق تو کارهایم را انجام دادهام.
گرچه میان آتشم با داغ درد تو خوشمعاقل اگرچه میکند بر حال من انکارها
هوش مصنوعی: اگرچه در آتش درد و رنج تو هستم، اما هنوز هم خوشحالم. عاقلها ممکن است نسبت به وضعیت من بیتوجهی نشان دهند و انکار کنند.
با یادت ای پیمان گسل خالی شد از اغیار دلآیینه صافی کی شود بی صیقل از زنگارها
هوش مصنوعی: با یاد تو، دل من از جذب دیگران خالی شده است. آیا آیینهای که زنگ خورده، میتواند بدون صیقل دادن و تمیز کردن، صاف و شفاف شود؟
من سوی تو بشتافتم روی از دو عالم تافتمچون نور ایمان یافتم بگسستم این زنارها
هوش مصنوعی: من به سمت تو شتافتم و از دو دنیا روی گردانیدم؛ چون نور ایمان را یافتم، این زنجیرها را شکستم.
آئی بهنگام چمن ور نیز بگزیدی وطنو اندر دل پر درد من از غم نشاندی خارها
هوش مصنوعی: اگر در فصل بهار به گلزار بیایی و دل پر از غم من را با دردهایش بکار ببری، مانند خارها در دل من نشستهای.
از شوق تو ای دل ربا آتش فتد در جان ماچون آورد باد صبا بوی تو از گلزارها
هوش مصنوعی: از شوق تو، ای دلربا، در جان ما آتش میافروزد، چنانکه هنگامی که وزش باد صبا بوی تو را از گلزارها به همراه میآورد.
بگذر حسین از علم تن بشناس جان خویشتنناحق دهد صد علم و فن بگذر از این گفتارها
هوش مصنوعی: حسین، از ظواهر بدن بگذر و به درک عمق وجود خود بپرداز. در دنیا معلومات و مهارتهای فراوانی وجود دارد که بیفایده هستند؛ بنابراین، از این قبیل حرفها و بحثها فاصله بگیر.