شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: شعر درباره ناپایداری زندگی و غم‌های آن است. شاعر به یادآوری این نکته می‌پردازد که عمر انسان در این دنیای فانی محدود است و خوشی‌ها و امیدها در کنار غم‌ها وجود دارند. او به بی‌فایده بودن جست‌وجو برای خوشی‌ها در این جهان اشاره می‌کند، زیرا هیچ چیزی دائمی نیست. همچنین، او از دوری از دوست و مشکلات زندگی صحبت می‌کند و در نهایت به پایان عمر و از دست رفتن جوانی اشاره می‌کند. شعر پیامی از پذیرش واقعیات زندگی و اهمیت وفا و جانفشانی دارد.
بقای عمر در این خاکدان فانی نیستجهان پر از غم و امید شادمانی نیست
هوش مصنوعی: عمر انسان در این دنیای زودگذر پایدار نیست و این جهان پر از درد و نگرانی است و جایی برای شادی و خوشحالی واقعی ندارد.
گل مراد از این آب و گل چه میجوئیکه در ریاض جهان بوی کامرانی نیست
هوش مصنوعی: از این جسم و دنیا چه چیزی را دنبال میکنی، در باغهای این جهان بویی از خوشبختی و موفقیت وجود ندارد.
برای صحبت یاران مهربان کریمخوش است عمر دریغا که جاودانی نیست
هوش مصنوعی: صحبت کردن با دوستان مهربان لذتبخش و شیرین است، اما افسوس که زندگی ابدی نیست و روزی به پایان میرسد.
چو غنچه بسته دهن خون خور و مخند چو گلکه اعتماد بر این پنجروز فانی نیست
هوش مصنوعی: زود باشد که زندگی خوشی و شادی نداشته باشد؛ مثل غنچهای که تازه در گلو بسته است. از آن به بعد، نباید به این روزهای گذرا و فانی اعتماد کرد. در این ایام، مانند گلی نباید خندید و خوشحال بود، چرا که زندگی پایدار نیست.
دوام عیش و بقا میوه ایست بس شیرینولی چه سود که در باغ زندگانی نیست
هوش مصنوعی: دوام خوشی و زندگی مانند میوهای خوشطعم است، اما چه فایده دارد که این میوه در باغ زندگی وجود ندارد؟
مرا تحمل جور زمانه هست ولیکز دوست طاقت دوری چنانکه دانی نیست
هوش مصنوعی: من میتوانم سختیهای روزگار را تحمل کنم، اما نمیتوانم دوری از دوست را مانند تو که میدانی، تاب بیاورم.
بیا و از سر جان خیز ورنه رو بنشینکه کار اهل وفا غیر جانفشانی نیست
هوش مصنوعی: بیا و برای زندگی جدید تلاش کن، در غیر این صورت نشسته بمانی که کار وفاداران جز از جان گذشتن نیست.
بهار عمر بوقت خزان رسید حسیندگر حلاوت نوباوه جوانی نیست
هوش مصنوعی: بهار عمر حسین به فصل خزان رسیده و دیگر طعم شیرین جوانی را ندارد.