شمارهٔ ۶۱
هوش مصنوعی: این شعر احساس عمیق نویسنده نسبت به محبوبش را بیان می‌کند. او می‌گوید که هیچ کس جز محبوبش برایش اهمیت ندارد، اما به او دسترسی ندارد. نویسنده خود را شبیه پرنده‌ای قدسی می‌داند که بدون محبوبش در قفسی از دنیای مادی گرفتار است. او احساس می‌کند که دلش در این دنیا جایی ندارد و آتش احساس دوری از محبوبش، تنها همدم اوست. در پایان، اشاره به اینکه داغ هجران محبوبش بیشتر از هر چیزی او را آزار می‌دهد، احساس عمیق‌تر او را به تصویر می‌کشد.
مرا جز تو به عالم هیچکس نیستولی جانا به وصلت دسترس نیست
هوش مصنوعی: هیچکس دیگر در دنیا برای من اهمیت ندارد، اما در عین حال، ای محبوب، به وصالت دسترسی ندارم.
منم آن طایر قدسی که بی تومرا فردوس اعلا چون قفس نیست
هوش مصنوعی: من آن پرندهی آسمانی هستم که بدون تو، بهشت برای من مانند قفس است.
دلم را صید ناسوتی نشایدشکار باز لاهوتی مگس نیست
هوش مصنوعی: دل من طعمه و شکار دنیوی نیست، بلکه برای چیزهای عالی و بهشتی است و نمیتوان آن را به چیزهای بیارزش و کوچک مانند مگس فروخت.
من و آهی و کنجی در فراقتکه بی تو غیر آهم همنفس نیست
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از احساس تنهایی و اندوه خود در غیاب معشوق صحبت می‌کند. او در گوشهای نشسته و به یاد محبوبش آه می‌کشد، و بیان می‌کند که در این لحظه هیچ چیزی جز درد و غم او را همراهی نمیکند و هیچ کس دیگر در کنارش نیست تا این احساسات را درک کند.
حسین خسته را کشتن چه حاجتنگارا داغ هجران تو بس نیست
هوش مصنوعی: کشتن حسین خسته چه فایدهای دارد، آیا درد جدایی تو برای او کافی نیست؟