شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حال و روز اهل دل و عاشقان می‌پردازد که از درد و غم عشق بی‌خبرند و به‌گونه‌ای دچار سرمستی و آرامش روحی هستند. آن‌ها با وجود جراحت‌های غمی که دارند، از آرامش جان بهره‌مندند. نور و زیبایی عشق آن‌ها را از روز و شب و طوفان‌های حوادث دور می‌کند. عاشقان واقعی که به حقیقت و خدا ایمان دارند، از کفر و ایمان دست می‌کشند و در نشسته‌های محبتی مانند حسین، از دنیا و قدرت و ثروت فارغند. به‌طور کلی، شعر به عمق عشق و وابستگی معنوی اهل دل اشاره دارد.
اهل دل با درد عشق او ز درمان فارغندبا جراحت‌های غم از راحت جان فارغند
هوش مصنوعی: افراد عاشق، با وجود درد و زخمهای عشق، به درمان نیازی ندارند و از آرامش جان خود غافل شدهاند.
با فروغ پرتو نور تجلی جمالروز از خورشید و شب از ماه تابان فارغند
هوش مصنوعی: نور و زیبایی روزانه از خورشید و زیبایی شبانه از ماه به وجود میآید و هر دو مستقل از یکدیگر هستند.
گر جهان از موج طوفان حوادث پر شودآشنایان محیط غم ز طوفان فارغند
هوش مصنوعی: اگرچه دنیا پر از مشکلات و حوادث باشد، کسانی که با درد و رنج آشنا هستند، از این طوفانها بیخیال و آسودهاند.
کفر زلف ایمان طلعت تن پرستان را بودعاشقان حق پرست از کفر و ایمان فارغند
هوش مصنوعی: زلفی که نشانهی زیبایی و جذابیت است، برای کسانی که فقط به خوببهنظر آمدن خود اهمیت میدهند، به نوعی کفر و بیاعتقادی به حساب میآید. اما عاشقان حقیقی و پرستشگر عشق الهی، از قید و بندهای ایمان و کفر آزادند و به معانی بالاتر میاندیشند.
باده نوشانی که مستند از صبوحی الستتا صباح روز حشر از راح و ریحان فارغند
هوش مصنوعی: نوشیدن بادهای که انسانها را در شادی و سرمستی غرق می‌کند، تا روز قیامت از لذتهای دنیایی و گل و گیاه بیخبر هستند.
بی نوایان سر کوی محبت چون حسیناز سریر کیقباد و تاج خاقان فارغند
هوش مصنوعی: کسانی که در کوچه عشق و محبت قرار دارند، مانند حسین، از تمام جاه و مقام و ثروت رها و بینیازند.