شمارهٔ ۷۳
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و دلتنگی اشاره دارد و در آن شاعر از درد فراق و longing برای وصال محبوب صحبت می‌کند. شاعر به ارسال پیام‌هایی به پیش محبوب خود می‌پردازد، از جمله پیغام عندلیب به بستان و خبر یعقوب به یوسف. او از حال و روز خود می‌گوید که بدون محبوبش تاریک و پژمرده است و همه چیز را به عشق او وابسته می‌داند. در نهایت، او می‌گوید که جان و دلش را به سوی محبوبش می‌فرستد. به طور کلی، شعر حس ناب عشق و آرزوی وصال را به تصویر می‌کشد.
از من خبر به جانب جانان که می‌بردپیغام عندلیب به بستان که می‌برد
هوش مصنوعی: من از خودم خبری به محبوب بفرستم که بلبل پیغامش را به گلستان می‌برد.
یعقوب را دو دیده ز بس گریه تیره گشتآخر خبر به یوسف کنعان که می‌برد
هوش مصنوعی: یعقوب به قدری برای یوسفش گریه کرد که چشمانش به خاطر فرط گریه و اندوه تاریک شد. در نهایت، خبر از یوسف در سرزمین کنعان به او رسید که او را به اسارت بردهاند.
چون آدم از بهشت برون اوفتاده‌امبازم به سوی روضهٔ رضوان که می‌برد
هوش مصنوعی: من مانند فردی هستم که از بهشت بیرون رانده شدهام و اکنون دوباره به سوی باغ بهشت میروم.
بی‌روی دوست مجلس ما را فروغ نیستپیغام ما بدان مه تابان که می‌برد
هوش مصنوعی: اگر دوستمان در جمع ما نباشد، مجلس ما رونق و روشنی ندارد. پیام ما به آن ماه تابان که آن را منتقل می‌کند، خواهد رسید.
از حال ما خبر که تواند بدو رساندنام گدا به حضرت سلطان که می‌برد
هوش مصنوعی: کسی نمیتواند حال ما را به او برساند، تنها نام گدا به درگاه سلطان میرسد که همیشه در حال رفت و آمد است.
گر زان که نامه‌ای بنویسم به خون دلآن را بدان مراد دل و جان که می‌برد
هوش مصنوعی: اگر بخواهم نامه‌ای بنویسم، آن را با احساسات عمیق و درد درونم مینویسم، و این نامه حقیقتاً بیانگر آرزوها و خواستههای قلبی و روحی من است که میتواند مرا به دنیای دیگری ببرد.
خواهم که جان و دل بفرستم بدو حسینجان و دلم به جانب جانان که می‌برد
هوش مصنوعی: میخواهم که جان و دل خود را به حسین بفرستم، جان و دلم را به سوی معشوقی که آنها را میگیرد.