شمارهٔ ۸۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره دلتنگی و امید به بازگشت محبوبی است که شاعر به شدت به او وابسته است. شاعر در انتظار است تا معشوقش از سفر برگردد و با بازگشت او، روشنایی و آرامش به زندگی‌اش بازگردد. او با اشاره به مشکلات و دردهای خود، امید دارد که محبوبش بتواند مرهمی بر زخم‌های دلش باشد. در این شعر، تصویرهایی از زیبایی و عشق به کار رفته که نشان‌دهنده دلتنگی و احساس فراق شاعر است. با بازگشت محبوب، همه چیز به حالت خوب و زیبا برمی‌گردد و شاعر بار دیگر طعم خوشبختی را تجربه خواهد کرد.
مه گلچهره من چون ز سفر بازآیدمن دلسوخته را نور بصر باز آید
هوش مصنوعی: وقتی محبوب من با چهرهی زیبا و دلنشینش از سفر برگردد، مانند اینکه نور چشم من به زندگیام بازمیگردد و من که دلسوختهام، تازه شادی و آرامش مییابم.
دارم امید که ناگه ز شفاخانه غیبمرهم سینه این خسته جگر بازآید
هوش مصنوعی: امید دارم که ناگهان دارویی برای دردمندانهام از دنیای پنهان به دستم برسد و دلبستگیام را تسکین دهد.
من دیوانه ز زنجیر بلا باز رهمگر پریروی ملک سیرت من بازآید
هوش مصنوعی: اگر من در بند سختیها و رنجها باشم، دیوانهوار از آنها رها میشوم، زیرا اگر محبوب زیبا و دلربای من دوباره بازگردد، دیگر هیچ چیز برایم مهم نخواهد بود.
سوزد از آه دلم طارم ماه و خورشیدگر نه آن رشک مه و غیرت خور بازآید
هوش مصنوعی: دل من به شدت میسوزد و حسرت میکشد، اگر زیباییهای ماه و خورشید دوباره به سراغم نیاید.
کی بود کان بت عیسی دم یوسف منظربمداوای دل اهل نظر بازآید
هوش مصنوعی: کیست آن چهره زرتشتی که مانند عیسی و با صفات یوسف، برای درمان و التیام دلهای علاقمندان بازگردد؟
گل اقبال دمد از چمن عیش حسیناگر آن سرو سخن گو ز سفر بازآید
هوش مصنوعی: اگر گل شادی از باغ خوشحالی حسین شکوفا شود، اگر آن درخت خوش سخن دوباره از سفر برگردد.