شمارهٔ ۱۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و محبت خود به معشوق سخن می‌گوید. او عشق به معشوق را مانند راهی برای یافتن کعبه و قبله دلها می‌داند و از درد و رنجی که در این مسیر متحمل می‌شود، سخن می‌گوید. شاعر تاکید می‌کند که حتی اگر همه چیز را به او بدهند، حاضر نیست از عشق به معشوق خود دست بکشد. با وجود داغها و دردهایی که دارد، او با یاد معشوق شاد و خندان است. همچنین شاعر خود را مانند حسین، گدای عشق می‌داند اما در وفاداری به معشوق، خود را صاحب‌اختیار می‌بیند.
ما که در بادیه عشق تو سرگردانیمکعبه کوی ترا قبله دلها دانیم
هوش مصنوعی: ما که در راه عشق تو سرگردان هستیم، کوی تو را مرکز دلهایمان میدانیم.
چشم ما گر همه با ناوک محنت دوزنددیده بر دوختن از دیده تو نتوانیم
هوش مصنوعی: اگر تمام دنیا با تیرهای اشک و درد به ما حمله کنند، اما ما نتوانیم به تو نگاه کنیم و از تو چشم بپوشیم.
کوی تو کعبه و دیدار تو عید اکبرکیش ما این که در آن عید ترا قربانیم
هوش مصنوعی: محل تو مانند کعبه است و دیدارت برای ما بزرگترین عید است. آیین ما این است که در آن روز، جان خود را در راه تو فدای تو کنیم.
عوض کوی تو گر روضه رضوان بدهندهم بخاک سر کوی تو که ما نستانیم
هوش مصنوعی: اگر به جای کوی تو باغ بهشت را به ما بدهند، ما هرگز آن را در برابر خاک کوی تو نمیپذیریم.
داغها بر جگر ماست چو لاله لیکنبه نسیمی ز وصال تو گل خندانیم
هوش مصنوعی: غصهها و زخمهای ما مانند گلهای لاله عمیق و سوزان است، ولی با نسیم حضور تو، مثل گلی شاداب و خندان میشویم.
ما گدای در یاریم ولیکن چو حسیناندر اقلیم وفاداری او سلطانیم
هوش مصنوعی: ما خدمتگزار معشوق هستیم، اما مانند حسین در سرزمین وفا، ما نیز دارای مقام و سلطنتی هستیم.