شمارهٔ ۱۴۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عاشقانه و شور و شوق است. شاعر از حال و وضعیت خود می‌گوید که در حالت مستی و شیدایی به سر می‌برد و نمی‌تواند از عشق دوری کند. او به عشق خود و درد و سوزش‌های ناشی از آن اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در برابر خطر هم حاضر است جان خود را فدای عشق کند. به نوعی، شاعر احساساتش را از لذت و زحمت عشق بیان می‌کند و نمی‌تواند از یاد محبوب غافل شود. او به شدت تحت تأثیر این عشق است و آماده است تا هرگونه قربانی‌کردن برای آن را بپذیرد. در نهایت، او به شدت تحت تأثیر غم و شادی عشق قرار دارد و نمی‌تواند از آن فرار کند.
من آن آشفته مستم که آنساعت که برخیزمز سوز جان پر آتش قیامتها برانگیزم
هوش مصنوعی: من آن شخص آشفته و سرمست هستم که وقتی از خواب بیدار میشوم، از شدت درد درونم، انقلابها و شورشها را به پا میکنم.
خلیل عشق دلدارم ز آتش گلشنی دارماز آنرو جانب آتش ز صحن روضه بگریزم
هوش مصنوعی: دلباختهام به عشق محبوبم و از شوق او به آتش عشق او دچارم. به همین خاطر، از زیباییهای دنیا و لذتهایش فاصله میگیرم و به سمت آتش عشقش میروم.
بدان ساقی چو پیوستم هزاران توبه بشکستمز جام عشق چون مستم چه مرد زهد پرهیزم
هوش مصنوعی: ساقی، وقتی به عشق تو متصل شدم، هزاران بار عهد و پیمان خود را شکستام. حالا که از عشق تو سرمستم، چه اهمیتی دارد که مرد زاهد و پرهیزکار باشم؟
اگر دانم که دلدارم کشد تیغ و کشد زارمبرهنه رو به تیغ آرم بجان خویش بستیزم
هوش مصنوعی: اگر بدانم که محبوبم شمشیرش را میکشد و مرا به شدت زخمی می‌کند، با رویی بدون ترس به سوی شمشیر میروم و با تمام وجودم مقاومت میکنم.
اگر آن عیسی جان را گذار افتد بخاک منز انفاس مسیحائی چو گرد از خاک برخیزم
هوش مصنوعی: اگر آن عیسی جان به زمین بیفتد، من از نفسهای مسیحایی خود مانند گرد و غبار از زمین بلند میشوم.
خیال دوست در خلوت چو با جانم بیاویزدمرا دیگر نمی شاید که با هر کس بیامیزم
هوش مصنوعی: وقتی که یاد دوست در تنهایی به جانم میچسبد، دیگر نمیتوانم با کسی دیگر ارتباط برقرار کنم.
من این نار حسینی را فرو کشتن نمی یارماگر چه هر نفس مشکی ز اشک دیده می‌ریزم
هوش مصنوعی: من نمیتوانم این حزن و اندوه حسینی را سرکوب کنم، حتی اگر هر دم از چشمانم اشک بریزم.