شمارهٔ ۱۶۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان عشق و ارادت خود به معشوق می‌پردازد. او با تواضع و فروتنی، سر بر درگاه یار می‌نهد و امید خود را به کرم و رحمت او می‌سپارد. علی‌رغم ارتکاب گناهان زیاد، همچنان به زیبایی و محبت معشوق دل خوش دارد. شاعر از غم فراق و انتظار وصال می‌گوید و خود را برای نزدیکی به معشوق آماده می‌کند. او با اشک و محبت، از خداوند و زیبایی‌های او یاد می‌کند و بر این باور است که عشق واقعی آزادکننده است.
ما سر بر آستان در یار می‌نهیمپا در حریم کعبه احرار می‌نهیم
هوش مصنوعی: ما سر خود را بر در خانه محبوب میگذاریم و قدم در جایی میگذاریم که مختص آزادگان است.
هر لحظه صد گناه و خطا می‌کنیم بازچشم امید بر کرم یار می‌نهیم
هوش مصنوعی: ما هر لحظه مرتکب اشتباهات و خطاهای زیادی میشویم، اما همچنان به رحمت و لطف معشوق امید داریم.
چون کاف کوه قاف شکافد اگر نهندباری که ما بر این دل افکار می‌نهیم
هوش مصنوعی: اگر بار سنگینی که بر دوش خود داریم، از ما برداشته شود، میتوانیم افکار و آرزوهای خود را به راحتی دنبال کنیم، مانند کوهی که با تلاش و کوشش از جا کنده میشود.
چون شادی وصال تو ما را نداد دستدل بر غم فراق تو ناچار می‌نهیم
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه به آرزوی دیدار تو نرسیدیم و شادی آن را تجربه نکردیم، ناگزیر دلمان را به غم دوری تو میسپاریم.
اول به آب دیدهٔ خود غسل می‌کنیمآنگاه بر درت لب و رخسار می‌نهیم
هوش مصنوعی: ابتدا با اشکهایم خود را پاک میکنم، سپس بر در تو چهره و لبخندم را میگذارم.
تا سر بر آستانت نهادیم پای فقربر هفت فرق گنبد دوار می‌نهیم
هوش مصنوعی: تا زمانی که به درگاه تو سجده کنیم و سر خم کنیم، فقر و تنگدستی را بر سر هفت نقطه مهم و برجسته این دنیای دایرهوار میگذاریم.
ز انفاس تست مجلس ما مشک‌بوی و ماتهمت به ناف آهوی تاتار می‌نهیم
هوش مصنوعی: به لطف نفسهای تو، جمع ما خوشبو و خوشعطر شده است و ما آن را به زیبایی و لطافت آهوی تاتار تشبیه می‌کنیم.
روی خلاص هست ز بند بلا حسینچون دل بدان دو طرّهٔ طرّار می‌نهیم
هوش مصنوعی: حسین از گرفتاریها آزاد است، چرا که وقتی دل را به دو دسته مو میسپاریم، دیگر در بند مشکلات نمیمانیم.