شمارهٔ ۱۸۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی احساس درد و جدایی است. شاعر از گذر عمر و ناتوانی در یافتن آرامش سخن می‌گوید و به جستجوی گمشده‌ی خود در هر گوشه و کنار می‌پردازد، اما هیچ به نتیجه نمی‌رسد. بهار و رویش گلها نیز برای او بی‌فایده است، چرا که گل مورد نظرش را در میان آن‌ها نمی‌یابد. دلش برای باغ و گلستان شاد نمی‌شود زیرا بوی محبوبش را پیدا نمی‌کند. همچنین او به سوز و گداز پروانه‌ای مشابه است که از نبود شمع و روشنی رنج می‌برد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که درمان درد جدایی‌اش به عهده‌ی یار است، اما او نمی‌تواند آن را بیابد. تمام این موارد نشان‌دهنده‌ی عمیق‌ترین احساس تنهایی و ناامیدی شاعر است.
گذشت عمر و خلاص از محن نمییابمدوای درد دل ممتحن نمییابم
هوش مصنوعی: عمر من گذشت و هنوز نتوانستم رنجهایم را پشت سر بگذارم و درمانی برای دردهای دل خود پیدا نکردهام.
بجستجو همه آفاق را به پیمودمخبر ز گمشده خویشتن نمی یابم
هوش مصنوعی: من در جستجوی همه جا به سفر رفتم، اما هنوز خبری از گمشده خودم پیدا نمیکنم.
بهار آمد و گلها شکفت لیک چه سودگلی که میطلبم در چمن نمی یابم
هوش مصنوعی: بهار فرا رسیده و گلها شکفتهاند، اما چه فایده دارد وقتی گلی را که به دنبالش هستم در چمن پیدا نمیکنم.
مرا ز باغ و گلستان نمیگشاید دلکه بوی او ز گل و نسترن نمی یابم
هوش مصنوعی: دل من از باغ و گلستان خوشحال نمی‌شود، چون بوی محبوبم را از گلها و نسترنها نمیشنوم.
بسوخت بال و پر جان من چو پروانهکه شمع خویش بهیچ انجمن نمی یابم
هوش مصنوعی: بال و پر روح من همچون پروانه‌ای سوخت که دیگر نمی‌تواند شمع خود را در هیچ جمعی پیدا کند.
چگونه چاک نگردد لباس طاقت منکه بوی یوسفم از پیرهن نمی یابم
هوش مصنوعی: چطور ممکن است لباس من پاره نشود در حالی که بوی یوسف را از پیراهنم نمیگیرم؟
علاج درد جدائی ز من مجوی حسینکه این وظیفه یار است من نمی یابم
هوش مصنوعی: دنبال درمان درد جدایی من نباش حسین، چرا که این وظیفه ی یک یار است و من دیگر آن را نمییابم.