شمارهٔ ۱۸۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و درد سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که چگونه در عشق با رنج و اندوه زندگی کرده‌اند. آن‌ها سینه‌ای سوخته از غم دارند و عشقشان موجب آشفته‌حالی‌اشان شده است. چشم‌هایشان برای دیدار محبوب شایسته‌اند چرا که از خاک قدم او سرمه درست کرده‌اند. همچنین، شاعر به یادآوری می‌پردازد که در عشق خود از مرزهای فرمان محبوب فراتر نرفته‌اند و سال‌هاست که با تسلیم در برابر عشق زندگی می‌کنند. در نهایت، پیام شاعر این است که عشق و درد را به عنوان بخشی از وجود خویش پذیرفته‌اند.
در ره عشق تو با درد و الم ساخته ایمسینه سوخته را مجمر غم ساخته ایم
هوش مصنوعی: در مسیر عشق تو، با درد و رنج کنار آمدهایم، و دل سوختهمان را به بستر غم تبدیل کردهایم.
ما دل آشفته لطف و کرم دوست نه ایمعاشقانیم که با جور و ستم ساخته ایم
هوش مصنوعی: ما به خاطر محبت و مهربانی دوست دلمان آشفته است، ما عاشقانی هستیم که با وجود ظلم و ستم، تحمل کردهایم و ادامه دادهایم.
چشم ما لایق دیدار تو زانست که ماسرمه دیده از آن خاک قدم ساخته ایم
هوش مصنوعی: چشم ما برای دیدن تو شایسته است، زیرا ما با خاک قدمهای تو سرمه چشمهایمان را درست کردهایم.
بتمنای میان تو گذشته ز وجودوز خیال دهنت برگ عدم ساخته ایم
هوش مصنوعی: در آرزوی تو، وجود و خیال تو را از بین برده و تنها چیزی که از آن باقی مانده، خالی است.
قدم از دایره حکم تو بیرون ننهیمزانکه عمریست که با حکم قدم ساخته ایم
هوش مصنوعی: ما هرگز از مقررات و دستورات تو خارج نخواهیم شد، زیرا مدتی طولانی است که با این دستورات زندگی کردهایم و به آن‌ها عادت کردهایم.
شمع و من در شب هجران تو از آتش دلتا سحر سوخته و هر دو بهم ساخته ایم
هوش مصنوعی: شمع و من در شب جدایی تو تا صبح بر اثر آتش دلمان سوخته و هر دو در سختی و رنج مشترکی هستیم.
چون کریمی و سئوال از تو خلاف ادب ستچاره خویش حوالت بکرم ساخته ایم
هوش مصنوعی: چون تو فردی كريم و بزرگمنش هستی، پرسیدن درباره تو ناپسند است. برای همین، به بزرگمنشیات به عنوان راه حلی برای مشکل خودم اشاره کردهایم.