شمارهٔ ۲۰۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساساتی عمیق و روحانی است. شاعر درباره نور و جلال الهی، عشق الهی و تاثیر آن بر وجود انسان صحبت می‌کند. او از تجربیات معنوی خود می‌گوید که در آن، انسان از خودبیخود می‌شود و درک تازه‌ای از حقیقت و وجود را پیدا می‌کند. شاعر به شدت تحت تاثیر عشق و جذبه الهی قرار دارد و نسبت به دنیای مادی بی‌توجه شده است. او به فرموده‌هایی اشاره می‌کند که از عشق و فضل الهی نشأت می‌گیرد و در نهایت به آرامش و سکوت درونی دست پیدا می‌کند. در کل، این شعر تلاشی برای رسیدن به درک عمیق‌تر از وجود و ارتباط با خداوند است.
یارب مه تابان من یا نور ربانی است اینعیسی چارم آسمان یا یوسف ثانی است این
هوش مصنوعی: ای پروردگار، آیا این ماه درخشان، نور الهی نیست؟ آیا این شخص که به زیبایی عیسی در آسمان میدرخشد، یوسف دومی نیست؟
فراش دردش سوی دل آمد که جاروبی زنددر خانه غوغا دید و گفت یارب چه افغانی است این
هوش مصنوعی: خدمتکار دردش به قلبش سرایت کرد و وقتی در خانه جنجال و هیاهو را دید، به آسمان نالید و گفت: "پروردگارا، این چه غوغایی است؟"
خلوتسرای خاص شه و آنگه در او نامحرمانزینسان روا دارد کسی آخر چه حیوانی است این
هوش مصنوعی: در مکانی خاص که متعلق به شاه است، اگر در آنجا کسی به این شکل با نامحرمان رفتار کند، نشاندهندهی چه نوع انسانیتی است.
بیرون کشید آن جمله را از عشق آورد آتشیمیسوخت بام و خانه را گفتم مسلمانی است این
هوش مصنوعی: او تمام آن احساسات را از عشق بیرون کشید و آتشی برپا کرد که بام و خانه را میسوزاند. گفتم این نشان از ایمان و مسلمانی است.
گفتا که ای نادان برو کاندر ضلالی تو گروبی تو و نه این رخت تو در خورد سلطانی است این
هوش مصنوعی: گفت: ای نادان، برو و بدان که تو در گمراهی هستی. تو به دور از حقیقتی و این جامهات شایسته مقام سلطنت نیست.
چون خانه شد پاک از همه آورد تخت و رختهاگفتا که میدارش نگه کز فضل ربانی است این
هوش مصنوعی: پس از آنکه خانه به طور کامل از هر چیزی پاک و تمیز شد، تخت و وسایل را به آنجا آورد و گفت: باید از این نعمت نگهداری کرد، زیرا این هدیهای از سوی خداوند است.
ناگاه آمد جذبه ای و آزاد کرد از من مراگفتم شهست این گفت نی چاوش خاقانی است این
هوش مصنوعی: ناگهان نیرویی قوی به من دست داد و مرا از قید و بندها آزاد کرد. گفتم که این حالت ناشی از قدرت و مقام شاه است، اما گفت نه، این حالتی است که از خاقانی میآید.
وانگاه آمد پرتوی آتش کشی هستی کشیچون رفتم از خود گفت این سبحات سبحانی است این
هوش مصنوعی: در آن لحظه، نوری از آتش به وجود آمد که وجود من را به شدت فرا گرفت. وقتی از خودم دور شدم، این زیبایی و لطافت را حس کردم که نشانهای از وجودی متعالی و الهی است.
این بس رخ دلدار خود دیدم بچشم یار خودبیخود شنیدم این ندا کانوار رحمانی است این
هوش مصنوعی: من این زیبایی را در چشمان محبوبم دیدم و از صدای او به شدت تحت تأثیر قرار گرفتم. این صدا مرا به یاد لطف و رحمت الهی انداخت.
خاموش کن اکنون حسین کانجا نمیگنجد سخنزین پس بگرد تن متن کآسایش جانی است این
هوش مصنوعی: همین حالا سکوت کن ای حسین، زیرا در اینجا دیگر جایی برای صحبت نیست. از این پس به جستجوی متن بپرداز، چرا که آرامش روحی در آن نهفته است.
غربت چو دربان بر درش بنشست و راند اغیار رامن نیز رفتم گفت رو هنگام دربانی است این
هوش مصنوعی: وقتی غم غربت بر در زندگیم نشسته و دیگران را از خودم دور کرده، من هم به دنبال رهایی از این وضعیت رفتم و گفتم که لحظهای برای دوری از این درد است.