شمارهٔ ۲۰۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عمق عشق و عواطف نویسنده است. او از درد و رنجی که در دل دارد سخن می‌گوید و به معشوقش یادآوری می‌کند که چطور عشق او به او زندگی میدهد، حتی اگر سبب هلاکش شود. او عشق را با چاک‌های پیراهنش و زیبایی معشوقش توصیف می‌کند و به تفصیل به وابستگی‌اش به این عشق اشاره می‌کند. در نهایت، نویسنده از عشق می‌خواهد تا به نوعی سبب قطع ارتباط شود، شاید به خاطر شدت احساساتی که دارد. این شعر به خوبی احوالات عاشقانه و درونیات عاشق را بیان می‌کند.
روزی اگر گذار تو افتد بخاک منفریاد بشنوی ز دل دردناک من
هوش مصنوعی: اگر روزی به خاک من پا بگذاری، صدای ناله و گریهای را از دل پر درد من خواهی شنید.
لعلت حیات میدهد ای دوست باک نیستگر غمزه تو سعی کند در هلاک من
هوش مصنوعی: ای دوست، زیبایی تو زندگیبخش من است و اهمیتی ندارد اگر نگاه ناز تو در پی نابودی من باشد.
در عشق تست جامه جانم هزار چاکگر خلق بنگرند گریبان چاک من
هوش مصنوعی: در عشق تو، وجود من هزاران شکاف و فرسودگی دارد، اگر دیگران به من نگاه کنند، متوجه خواهند شد که لباس من نیز دچار چاک و آسیب شده است.
در عشق روی و موی تو چون خاک گشته امنشگفت اگر دمد گل و ریحان ز خاک من
هوش مصنوعی: در عشق تو، من به اندازه خاک حقیر و کوچک شدهام، پس جای شگفتی نیست اگر از خاک من گل و ریحان بروید.
تاک وجود من عنب عشق بر دهدبنگر چه پاک اصل فتاد است تاک من
هوش مصنوعی: تا من وجود دارم، عشق به مشکلی شبیه به تاک میماند که میوهی خوشبو و شیرینی به نام «عنب» (انگور) را به بار میآورد. حالا بنگر که ریشه و اصلی که من از آن برخاستهام، چه قدر پاک و خالص است.
مه را ز مهر نور فزاید از آن فزودحسن رخت ز مهر دل و جان پاک من
هوش مصنوعی: ماه به خاطر محبتش نور بیشتری میتاباند و زیبایی چهرهات نیز از محبت دل و جان پاک من ناشی میشود.
ای عشق تیغ برکش و قتل حسین کنتا از میانه دور شود اشتراک من
هوش مصنوعی: ای عشق، تیغ خود را بکش و همچون حسین را به قتل برسان تا از میان ما هر گونه اشتراکی از بین برود.