شمارهٔ ۲۳۸ - حسین خوارزمی

رخ خویش اگر نمائی دل عالمی ربائیدو جهان بهم برآید ز نقاب اگر برآئی

ز مشارق هویت چو بتابد آفتابتز ظلال اثر نماند ز کمال روشنائی

هله ای شه مجرد بنمای طلعت خودنه توئی بهل نه اوئی نه منی بمان نه مائی

غم خویش با که گویم بکدام راه پویمخبر تو از که جویم تو که در صفت نیائی

بجمال لایزالت بکمال بیزوالتبگداز هستی ما که نماند این جدائی

دل و دین چو میربائی ز پس هزار پردهچه قیامتی که باشد چو نقاب برگشائی

چو بنزد تست روشن که بحسن بی نظیریعجب ار جمال خود را بکسی دگر نمائی

چو خلیل عشق اوئی مگریز ز آتش دلکه گل و سمن بروید چو بآتش اندرآئی

تو سبوی پر ز آبی بکنار بحر وحدتاگرت سبو شکسته تو شکسته دل چرائی

ز لباس هستی خود چو حسین شو مجردپس از آن درآ بدریا که تو مرد آشنائی