شمارهٔ ۲۳۹ - حسین خوارزمی

بیا ایکه جانرا مداوا توئیکه ما دردمند و مسیحا توئی

جهان چون تن است و تو جان جهانکه چون جان نهان و هویدا توئی

چو ظاهر بباطن بیامیختیگهی ما تو باشیم و گه ما توئی

غلط میکنم ما و تو خود کجاستدر آنجا که ای جان تنها توئی

بزن آتش ای عشق در ما و منکه ما جمله لائیم والا توئی

بهر گوشه ای از تو صد فتنه استکه سرمایه شور و غوغا توئی

تو معشوقی ای عشق و هم عاشقیکه لیلی و مجنون شیدا توئی

ز عالم چو آیینه ای ساختیتماشاگر و هم تماشا توئی

فزایش نخواهم من از دیگریکه روح مرا راحت افزا توئی

ز هر ذره جلوه دهی حسن خویشکه در دیده پیوسته بینا توئی

گر آشفته آید حدیث حسینتو معذور دارش که گویا توئی