شمارهٔ ۲۵۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش معانی و عظمت کسی می‌پردازد که در دنیای معنا و حکمت جایگاه بالایی دارد. او می‌گوید که همه انسان‌ها به نوعی به این شخصیت وابسته‌اند و هرکس که در راه او حرکت نکند، از حقیقت دور مانده است. افکار و دانایی این شخص همچون آرایشگری برای زیبایی‌های غیبی هستند و او خود حکمرانی در دنیای معانی است. همچنین، شاعر به قدرت و تاثیرگذاری او اشاره می‌کند که می‌تواند در هر لحظه خواسته‌اش را محقق کند. در نهایت بیان می‌کند که اگر به او نزدیک نشوند، این نقص از خودشان است و نباید تعجب کرد.
ای در اقلیم معانی زده کوس شاهیبنده امر و مطیع تو ز مه تا ماهی
هوش مصنوعی: ای کسی که در دنیای معانی به مقام والایی رسیدهای، من بندهام و در فرمان تو هستم، از آغاز ماه تا پایان آن.
هر که خاک ره تو تاج سر خود نکندپیش ارباب معانی بود از بی راهی
هوش مصنوعی: هر کسی که به خاک پای تو احترام نگذارد، در حقیقت در نا آگاهی زندگی می‌کند و ارزشهای واقعی را درک نمیکند.
هست افکار تو مشاطه ابکار غیوبکه ز اسرار سراپرده غیب آگاهی
هوش مصنوعی: افکار تو مانند آرایشگری است که به زیبایی و رازهای نادیده پرداخته و به عمق اسرار دنیای غیب آگاه است.
خلق دنیا چو طفیلند و توئی حاصل کوناهل معنی همه خیلند و تو شاهنشاهی
هوش مصنوعی: مخلوقات دنیا مانند سایهای از تو هستند و همه افرادی که معنای واقعی را درک میکنند، در واقع اتباع تو هستند و تو در این میان، پادشاهی.
درع حکمت چو بپوشی و درآئی در صفشیر در بیشه معنی کندت روباهی
هوش مصنوعی: اگر در دل حکمت را بپوشانی و در گروه شیرها وارد شوی، در دل جنگل معنای تو تبدیل به روباهی میشود.
آنقدر هست قبول تو در آن در که رسدهر دم از حکم قضا آنچه تو در میخواهی
هوش مصنوعی: در آن در که تو را میپذیرند، آنقدر امکان و ظرفیت وجود دارد که هر لحظه از تقدیر و سرنوشت، آنچه را که تو آرزو داری، به تو برساند.
از همه فضل و عنایات الهی نه بس استاین سعادت که تو شایسته آن درگاهی
هوش مصنوعی: این خوشبختی که نصیب تو شده، تنها بخشی از فضل و محبتهای الهی است و به اندازهای که شایسته هستی، بیشتر از این هم می‌تواند به تو عطا شود.
گر بدامان وصالت نرسد نیست عجبدست امید حسین از جهة کوتاهی
هوش مصنوعی: اگر نتوانم به وصال تو برسم، شگفت آور نیست که دست امید حسین به خاطر کوتاهی خودم به نتیجه نرسیده است.