شمارهٔ ۲۶۰

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از رنج و درد ناشی از عشق و ناکامی سخن می‌گوید. او از بی‌مهری معشوق به شدت غمگین است و می‌گوید که حتی آرزوی یاری و محبت از او برنمی‌آید. شاعر خود را شکار می‌داند که به پشت صیدش کشته شده و باید به مصائب عشق تن دهد. او معتقد است که نیازی به کبر و ریا ندارد و در برابر بزرگی معشوق، احساس مسکنت و فقر می‌کند. در نهایت، شاعر با امید به لطف معشوق به درگاه او آمده و از زخم‌های عشق و دردهایی که کشیده، شکایت می‌کند. او می‌گوید که عقل نیز در برابر این عشق به عجز رسیده است، و اگر هم خواسته‌ای داشته باشد، آن تنها خجلت و شرم از اهل دل است.