شمارهٔ ۲۷۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل‌تنگی و غم ناشی از جدایی و فقدان می‌گوید. او از آتش عشق و عاطفه‌ای که همه چیز را سوزانده، سخن می‌گوید و به تصویر می‌کشد که چگونه درد و رنج از هجران محبوب، آرامش و دل‌گدازگی را تحت تأثیر قرار داده است. کلمات نشان می‌دهند که دل و جان شاعر تحت تأثیر این غم بسوزند و امیدها از بین رفته‌اند. در نهایت، شاعر از درد و رنج عمیقی صحبت می‌کند که حتی پزشک نیز نمی‌تواند آن را درمان کند.
ای دل چه شد که خشک و تر غم بسوختیجانهای ما ز آه دمادم بسوختی
هوش مصنوعی: ای دل، چه شده که هم چیزهای خشک و هم تر را به آتش غم دچار کردی؟ جانهای ما با نالههای پیوستهات سوختند.
آتش بهفت خیمه گردون زدی ز آهوز ناله چار گوشه عالم بسوختی
هوش مصنوعی: تو با آه و نالهات آتش به آسمان زدی و چهار گوشه دنیا را سوزاندی.
صبر و قرار و جان و دل من ز هجر دوستبر هم زدی و آن همه در هم بسوختی
هوش مصنوعی: هجران دوست، همه آرامش و دلم را به هم ریخت و باعث شد که همه چیز را بسوزانی.
درد ترا طبیب دوا چون کند که توجان هزار عیسی مریم بسوختی
هوش مصنوعی: چگونه یک پزشک میتواند به درمان درد تو بپردازد، وقتی که تو جان هزاران عیسی مریم را سوزاندهای؟
گفتم که مرهمی بنهی بر جراحتمآن هم بجای دادن مرهم بسوختی
هوش مصنوعی: گفتم که بر زخمهایم دارویی بگذاری، اما به جای اینکه مرهمی برایم بیاوری، آنها را سوزاندی.
آخر چه شد حسین که از دود آه خویشکشت امید و دوده او هم بسوختی
هوش مصنوعی: حسین، چه اتفاقی برای تو افتاد که با شعلههای آه و غم خود، امید را نابود کردی و همچنین خودت را در آتش این غم سوزاندی؟