غزل شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از جدایی محبوبش غمگین است و احساس می‌کند که بین او و محبوبش حقایقی وجود دارد که هیچ‌کس جز خدا از آن آگاه نیست. او به این موضوع اشاره می‌کند که از حوادثی که برایشان رخ داده، راضی است و به نوعی سرنوشت را قبول کرده است. در نهایت، به معنای فنا و ناپایداری دنیا اشاره می‌کند و وجود حقیقی را تنها وجود خداوند می‌داند.
چون شدستی ز من جدا صنمامُلْتَقَى لِمْ تَرَکْتَ بِیْ نَدَما
هوش مصنوعی: وقتی که از من جدا شدی، ای زیبای من، آیا نمیبینی که چقدر افسوس و حسرت بر دلم نشسته است؟
حق میان من و تو آگاه استهُوَ یَکْفی مِنَ الَّذی ظَلَما
هوش مصنوعی: حق میان من و تو کاملاً روشن است و به همین دلیل، برای کسی که ظلم کرده، کافی است.
ور به دست تو آمده است اجلم قَدْ رَضیْتُ بِما جَرى قَلَما
هوش مصنوعی: اگر تقدیر به دست تو افتاده است، من راضیام به هر آنچه قلم نوشته است.
گشت فانی ز خویش چون عطارگفت غیر از وجود حق عدما
هوش مصنوعی: عطار بیان می‌کند که وقتی انسان از خود و هویت شخصیاش میگذرد و به مقام فنا میرسد، در مییابد که جز وجود حق، هیچ چیز دیگری وجود ندارد و همه چیز دیگر به نوعی عدم است.