غزل شمارهٔ ۳۵

هوش مصنوعی: این شعر از عطار نیشابوری به عشق و yearning (احساس دلتنگی) نسبت به محبوب رند و دور اشاره دارد. شاعر از طریق بیانی زیبا و متعالی، به پیوند ابدی بین درد و درمان، عشق و هجران می‌پردازد. او با اشاره به بندگی و درخواست کمک از خداوند، به حالت تواضع و نیاز به راهنمایی درها می‌زند. شاعر تأکید می‌کند که زندگی دنیا زودگذر است و از دوستانش می‌خواهد تا به سرعت عزم راه کنند، چرا که مرگ در کمین است. در انتها، او بر این نکته تأکید دارد که عشق حقیقی و ارتباط با محبوب بالاتر از هرگونه طاعت و زهد دنیوی است و آرامش و رحمت الهی در انتظار جان است، نه بدن.