غزل شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر به تمجید از زیبایی و جاذبه معشوق پرداخته شده است. شاعر توصیف می‌کند که چگونه زیبایی و زلف‌های معشوق مانند پرده‌ای مشکی بر آفتاب را می‌پوشانند و دل را در عذابی عمیق قرار می‌دهند. عشق و زیبایی معشوق باعث به وجود آمدن تحولات عمیق در جهان و دل‌ها می‌شود، و شاعر به شگفتی‌های ناشی از جذبه نگاه معشوق اشاره می‌کند. با تصویرسازی‌های زیبا، شاعر نشان می‌دهد که چگونه این زیبایی‌ها نه تنها روشنایی را به عالم می‌آورند بلکه آن را نیز در برابر چشمان عشق قفل می‌کنند. در نهایت، شاعر از حالت اضطراب و شگفتی خود نسبت به زیبایی معشوق سخن می‌گوید و این احساسات را به صورت شاعرانه منتقل می‌کند.
تا آفتاب روی تو مشکین نقاب بستجان را شب اندر آمد و دل در عذاب بست
هوش مصنوعی: زمانی که خورشید چهرهات را با پرده‌ای تیره پوشاند، جانم در تاریکی شب گرفتار شد و دل از شدت ناراحتی در عذاب افتاد.
ترسید زلف تو که کند چشم بد اثرخورشید را ز پردهٔ مشکین نقاب بست
هوش مصنوعی: زلف تو از ترس این که چشم بد به آن آسیب بزند، خورشید را در پس پردهی سیاه پنهان کرده است.
ناگاه آفتاب رخت تیغ برکشیدپس تیغ تیز در تتق مشک ناب بست
هوش مصنوعی: به طور ناگهانی، آفتاب چهرهات را ظاهر کرد و سپس تیزی آن مانند شمشیری بر درخشندگی مشک ناب تابید.
گر چهرهٔ تو در نگشادی فتوح رامی‌خواست طرهٔ تو ره فتح باب بست
هوش مصنوعی: اگر تو چهرهات را نمیگشودی و فتح را نمیطلبیدی، موهای تو همچون قفل، راه را برای پیروزی بسته بود.
عالم که بود تیره‌تر از زلف تو بسیروی تو کرد روشن و بر آفتاب بست
هوش مصنوعی: آیا کسی در جهان وجود دارد که به اندازهی موی تو تاریک و پیچیده باشد؟ در حالی که چهرهی زیبای تو روشنتر از آفتاب است.
تا هست روی تو که سر آفتاب داشتتا هست آب خضر که دل در سراب بست
هوش مصنوعی: تا زمانی که چهره زیبای تو مانند آفتاب وجود دارد و تا زمانی که آب خضر وجود دارد که دل را به خیال باطل مشغول می‌کند، زندگی به همین منوال خواهد بود.
یک شعله آتش از رخ تو بر جهان فتادسیلاب عشق در دل مشتی خراب بست
هوش مصنوعی: از زیباییهای تو یک شعله آتش به جهان تابید و عشقی پرشور در دل گروهی از ویرانهنشینان ایجاد کرد.
بس در شگفت آمده‌ام تا مرا به حکمچشمت چگونه جست به یک غمزه خواب بست
هوش مصنوعی: من به شدت متعجب و شگفتزدهام که چگونه با یک نگاه و غمزه، تو میتوانی مرا به خواب ببری و به فرمان چشمانت تسلیم شوی.
در خط شدم ز لعل لبت تا دهان تواز قفل لعل چو در در خوشاب بست
هوش مصنوعی: من به خاطر لبت در خط عشق قرار گرفتم، تا دهان تو از آن قفل زینت آرام ببندد و به طرز زیبایی باز شود.
جادو شنیده‌ام که ببندد به حکم آبوان بود نرگس تو که بر رویم آب بست
شنیده‌ام که جادو میتواند آب را ببندد، از آن بود که چشمان جادوی تو، بر رویم آب بست
نقاش صنع را همه لطف تو بود قصدبر گل نوشت نقش تو و بر گلاب بست
هوش مصنوعی: نقاشی که به خلق و آفرینش میپردازد، تمام زیبایی‌ها و لطافتها را از وجود تو گرفته است. او برای گل، نقش زیبای تو را طراحی کرده و بوی عطر را به گل سرخ بخشیده است.
چون خیمهٔ جمال تو از پیش برفگنداز زلف عنبرین تو بر وی طناب بست
هوش مصنوعی: وقتی که زیبایی تو مانند یک خیمه در افق نمایان شد، زلف‌های خوشبو و عطرین تو آن را محکم گرفت و نگه داشت.
جانی که گشت خیمه‌نشین جمال تویکبارگی در هوس جاه و آب بست
هوش مصنوعی: روحی که یک بار در زیر سایه زیبایی تو قرار گرفت، هیچگاه در آرزوی مقام و ثروت دیگر نخواهد ماند.
مسکین فرید کز همه عالم دلی که داشتبگسست پاک و در تو به صد اضطراب بست
هوش مصنوعی: فرید بیچاره، از همه عالم دلی داشت که کاملاً شکسته شد و تمام اضطرابهایش را به تو منتقل کرد.