غزل شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جلال الهی اشاره می‌کند که چگونه در هر لحظه از پرده وجود تجلی می‌کند. او بیان می‌کند که ظهور زیبایی الهی در قیامت چنان شگفت‌انگیز و نیرومند است که هیچ کس در آن زمان به چیز دیگری توجه نخواهد کرد. همچنین، شاعر به سرشت عشق و معشوقی اشاره می‌کند که در هر ذره وجود دارد و عالم را پر کرده است. در نهایت، شاعر به نا آگاهی و نداشته‌های مربوط به عشق و کار و بار زندگی اشاره می‌کند و نسبت به درک حقیقت و زیبایی حقیقی انسان را هشدار می‌دهد.
آنکه چندین نقش ازو برخاسته استیارب او در پرده چون آراسته است
هوش مصنوعی: آن کسی که از او نقوش و طرحهای زیادی ایجاد شده، ای پروردگار، او در پس پرده به چه زیبایی آراسته شده است.
چون ز پرده دم به دم می تافته استهر دو عالم دم به دم می‌کاسته است
هوش مصنوعی: هر لحظه, پردهای از رازها و دنیای هستی کنار میرود و به همین نسبت, از دنیا و حقایق کاسته میشود.
چون شود یک ره ز پرده آشکارتو یقین دان کان قیامت خاسته است
هوش مصنوعی: زمانی که یک بار از پرده پنهانی بیرون بیایی و خود را نشان دهی، باید بدانید که قیامت به پا شده است.
محو گردد در قیامت زان جمالهر که نقشی در جهان پیراسته است
هوش مصنوعی: در روز قیامت، هر کسی که زیبایی را در این دنیا به نوعی به تصویر کشیده باشد، تحت تأثیر آن جمال الهی محو و نابود خواهد شد.
ذره‌ای معشوق کی آید پدیدچون دو عالم پر زر و پر خواسته است
هوش مصنوعی: یک ذره از معشوق چگونه میتواند نمایان شود، در حالی که دو جهان پر از طلا و خواستههاست.
در قیامت سوی خود کس ننگردچون جمال آن چنان آراسته است
هوش مصنوعی: در روز قیامت، هیچکس به سوی دیگری نگاه نمیکند، زیرا زیبایی و جلال الهی آنقدر شگفت‌انگیز است که همه را مجذوب خود می‌کند.
ذره‌ای گشت است ظاهر زان جمالشور از هر دو جهان برخاسته است
هوش مصنوعی: یک ذره از زیبایی او نمایان شده است و از شتاب و هیجان آن، شوری در تمام جهان به وجود آمده است.
ای فرید اینجا چه خواهی کار و بارراه تو نادانی و ناخواسته است
هوش مصنوعی: ای فرید، در اینجا چه میکنی؟ کار و زندگیات در مسیر نادرست و نادانی است.