غزل شمارهٔ ۶۹
هوش مصنوعی: شعر به توصیف حال و هوای شاعر در یک شب نیمه‌شب می‌پردازد. او در حالی که مست است، به میخانه می‌رود و در آنجا جام می‌نوشد. با نوشیدن شراب، عقل و خردش از دست می‌رود و خود را فراموش می‌کند. او به شدت تحت تأثیر می‌افتد و از زندگی و هویت خود فاصله می‌گیرد. در نهایت، آنچه که از خود داشته را می‌سوزاند و به یک حالت تواضع و خلوص می‌رسد، جایی که دیگر هیچ تفاوتی میان نیک و بد نمی‌بیند و عزت و مقامش را فراموش می‌کند. در پایان، او به خاک می‌رود و در مقابل عطار (نشان‌دهنده یک شخصیت معنوی) در موقعیتی پایین‌تر قرار می‌گیرد.
نیم شبی سیم برم نیم مستنعره‌زنان آمد و در در نشست
هوش مصنوعی: در نیمه‌شب، من با حالت نیمهمست و سرمست، به کنار در آمدم و مشغول فریاد زدن شدم.
هوش بشد از دل من کاو رسیدجوش بخاست از جگرم کاو نشست
هوش مصنوعی: عقل و هوش من تحت تأثیر احساسات شدید قرار گرفت و از دل و جانم تحریک و جوش و خروشی به وجود آمد.
جام می آورد مرا پیش و گفتنوش کن این جام و مشو هیچ مست
هوش مصنوعی: جامی نزد من آورد و گفت: این جام را بنوش و هیچگاه مست نشو.
چون دل من بوی می عشق یافتعقل زبون گشت و خرد زیر‌دست
هوش مصنوعی: وقتی دل من طعم و بوی عشق را چشید، عقل از کار افتاد و خرد به فرمانبرداری درآمد.
نعره برآورد و به میخانه شدخرقه به خم در زد و زنار بست
هوش مصنوعی: او فریادش بلند شد و به میخانه رفت، در ورودی را زد و کمربند ریا را بر خود بست.
کم زن و اوباش شد و مهره دزدره‌زن اصحاب شد و می‌پرست
هوش مصنوعی: کمکم به افراد بیمسئولیت و ولگرد تبدیل شد و به دزدی و فریبکاری روی آورد و به جای انجام کارهای درست، به نوشیدن و میپرستی مشغول شد.
نیک و بد خلق به یکسو نهادنیست شد و هست شد و نیست هست
هوش مصنوعی: خوبی و بدی رفتار انسانها در یک طرف قرار دارد و در نهایت، با وجود همه تغییرات، وجود دارد و ناپدید نمیشود.
چون خودی خویش به کلی بسوختاز خودی خویش به کلی برست
هوش مصنوعی: وقتی انسان تمام وابستگیهای خود را رها کند و از خودخواهیهای خویش بگذرد، میتواند به مرحلهای بالاتر و عالیتر از خود برسد.
در بر عطار بلندی ندیدخاک شد و در بر او گشت پست
هوش مصنوعی: در حضور عطار، کسی بلند مرتبه نمیشود و در کنار او همه به پستی و سقوط میافتند.