غزل شمارهٔ ۱۲۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و شادی گل‌ها در فصل بهار و تأثیر آن بر روح و جان انسان‌هاست. شاعر به تصویرسازی زیبا از گل و ابر و آب می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه این زیبایی‌ها باعث شادابی و شوق در دل‌ها می‌شوند. همچنین به عشق و تبادل احساسات انسانی اشاره می‌کند و می‌گوید که هر کس از دیدن زیبایی‌ها الهام بگیرد، به نوعی جان جدیدی پیدا می‌کند. در نهایت، دعوت به نوشیدن شراب و لذت بردن از زندگی در کنار این زیبایی‌هاست.
تا گل از ابر آب حیوان یافتگرد خود صد هزار دستان یافت
هوش مصنوعی: در زمانهای که گل، به وسیله بارش باران از ابر آب میگیرد، به دور خود هزاران برگ و گلبرگ میبالد و رشد می‌کند.
زره ابر گشت پیکان بازجوشن آب زخم پیکان یافت
هوش مصنوعی: سپر ابر مانند زرهای بر تن آسمان قرار گرفته و باران مثل پیکانی آتشین بر زمین فرود میآید. این باران هم زخمهای سنگین زمین را تسکین می‌دهد.
گل خندان چو برفکند نقابابر را زار زار گریان یافت
هوش مصنوعی: وقتی گل زیبا برف را کنار میزند، ابر را در حالتی غمگین و گریهناک مشاهده می‌کند.
چون صبا چاک کرد دامن گلنافهٔ مشک در گریبان یافت
هوش مصنوعی: زمانی که بادی خوشبو دامن گل را جلوه داد، در آنجا عطر مشک را در آغوشش پیدا کرد.
ای نگاری که هر که دید رختاز رخ جانفزای تو جان یافت
هوش مصنوعی: ای زیبایی که هر کسی با دیدن چهرهات روح و زندگی تازهای مییابد.
به دل و جان تو را که جان و دلیهر که فرمان ببرد فرمان یافت
هوش مصنوعی: هر کس که از جان و دل از تو پیروی کند، به عزت و منزلت میرسد.
می گلرنگ خور به موسم گلکه گل تازه‌روی باران یافت
هوش مصنوعی: در بهار که گل‌ها تازه و زیبا می‌شوند، از زیباییهای گل و طبیعت لذت ببرید و بهرهمند شوید.
می‌خور و شاد زی که خوشتر ازینیک نفس در دو کون نتوان یافت
هوش مصنوعی: بخور و شاد باش زیرا که بهتر از این لحظه در هیچ جا نمیتوان یافت.
می به عطار ده به سرخی لعلکه زمی جان چو در درخشان یافت
هوش مصنوعی: شراب را به عطار بده، مانند سرخی لعل که درخششی را در زمین مییابد و جان را زنده می‌کند.