غزل شمارهٔ ۱۷۰ - عطار

تا زلف تو همچو مار می‌پیچدجان بی دل و بی قرار می‌پیچد

دل بود بسی در انتظار تودر هر پیچی هزار می‌پیچد

زان می‌پیچم که تاج را چندینزلف تو کمندوار می‌پیچد

بس جان که ز پیچ حلقهٔ زلفتدر حلقهٔ بی شمار می‌پیچد

بس دل که ز زلف تابدار توچو زلف تو تابدار می‌پیچد

بس تن که ز بار عشق یک مویتبی روی تو زیر دار می‌پیچد

تو می‌گذری ز ناز بس فارغو او بر سر دار زار می‌پیچد

هر دل که شکار زلف تو گرددجان می‌دهد و چو مار می‌پیچد

ترکانه و چست هندوی زلفتبس نادره در شکار می‌پیچد

هر دل که ز دام زلف تو بجهدزان چهرهٔ چون نگار می‌پیچد

چون می‌پیچد فرید بپذیرشزیرا که به اضطرار می‌پیچد