غزل شمارهٔ ۲۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف تحولات روحی و معنوی خود می‌پردازد. او از abandoning اصول دینی و گرایش به زندگی رندانه و بی‌غیرتی سخن می‌گوید. شاعر از نفاق و ریا بیزار است و در تلاش است تا از زهد و توبه دوری کند. در نهایت، او به دردی که دل‌خوشان را آزار می‌دهد، اشاره دارد و به آرامش و عشق دست می‌یابد. عطار با اشاره به خود، از فریبندگی و تظاهر در زندگی روحی‌اش صحبت می‌کند.
دل دست به کافری بر آوردوآیین قلندری بر آورد
هوش مصنوعی: دل به کار ناپسند و انحرافی اقدام کرد و سبکی از زندگی آزاداندیشانه و بیقید و شرط را اختیار کرد.
قرائی و تایبی نمی‌خواسترندی و مقامری بر آورد
هوش مصنوعی: شخصی که به شیوهای بیپروا و ماجراجو زندگی می‌کند، نیازی به حسن رفتار و مهارتهای اجتماعی ندارد. او با اعتماد به نفس و جسارت خود، کارهای بزرگ را به عهده میگیرد.
دین و ره ایزدی رها کردکیش بت آزری بر آورد
هوش مصنوعی: آن شخص، دین و راه خدایی را ترک کرد و اعتقاد به آیین بتپرستی را انتخاب کرد.
در کنج نفاق سر فرو بردسالوس و سیه گری بر آورد
هوش مصنوعی: در گوشهای از نفاق، انسانهای فریبکار به آرامی نفوذ میکنند و در دل تاریکی، کارهای زشت و ناپسند خود را به نمایش میگذارند.
از توبه و زهد توبه‌ها کردمؤمن شد و کافری بر آورد
هوش مصنوعی: مؤمن از رفتارهای گذشتهاش پشیمان شد و رو به خدا آورد، اما در عوض، فردی که کافر بود، دوباره به کفر و دوری از خدا روی آورد.
تا دردی درد بی‌دلان خوردصافی شد و دلبری بر آورد
هوش مصنوعی: تا هنگامی که دردی از دلهای بیدل به وجود آمد، چهرهای صاف و زیبا نمایان شد و جذابیتی به دنیا آمد.
عطار چو بحث حال خود کردتلبیس و مزوری بر آورد
هوش مصنوعی: عطار وقتی به بررسی وضعیت خود پرداخت، به نیرنگ و فریبکاری دست زد.