غزل شمارهٔ ۲۸۸

هوش مصنوعی: این شعر درباره عاشقان و حالت دیوانگی آنهاست. عاشقان از خود بیگانه‌اند و در شراب بی‌خودی غرق شده‌اند. آنها به مانند شاه‌بازانی در آسمان معنویت پرواز می‌کنند و از دغدغه‌های دنیوی دورند. در حالیکه زندگی را در میخانه می‌گذرانند، از خانقاه و صومعه بی‌نیازند. این گروه، در حقیقت گنج‌های پنهانی هستند که در مکان‌های دورافتاده قرار دارند و از نظر روحانی همیشه با آسمانیان در ارتباط‌اند. عالم مادی و معنوی برایشان افسانه‌ای بیش نیست و آنها در جوهر خود گنجینه‌های ارزشمندی هستند که از محدودیت‌های این دو عالم آزادند. عاشقان را می‌توان به عطار تشبیه کرد که بی‌نیاز از خانه و کاشانه‌اند و در جستجوی حقیقت و معنا هستند.