غزل شمارهٔ ۳۳۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت لب و زلف محبوب خود اشاره می‌کند و می‌گوید که هر کسی با دیدن زیبایی‌های او، تحت تأثیر قرار می‌گیرد. عقل نیز با شنیدن کلام او به گریه می‌افتد و جذابیت خط عشقش همانند قلمی است که فرمانبردار می‌شود. همچنین، شاعر ابراز می‌کند که زیبایی چهره محبوبش به گونه‌ای است که خورشید هم در برابر او خاموش می‌شود و هر کسی که او را ببیند، احساساتش به شدت تحت تأثیر قرار می‌گیرد. در نهایت، عطار با بیان این که لب‌های محبوبش جان او را شیرین می‌کند، عشق خود را بیان می‌کند.
با لب لعلت سخن در جان رودبا سر زلف تو در ایمان رود
هوش مصنوعی: با لب‌های شیرینت کلامی به دل مینشیند و با موهای بلند و زیبايت انسان در ایمان و باور خود قویتر می‌شود.
عقل چون شرح لب تو بشنودپیش لعلت از بن دندان رود
هوش مصنوعی: وقتی عقل به تو گوش کند و زیبایی‌های لبانت را ببیند، آنقدر شیفتهی تو می‌شود که از شدت شگفتی، به عمق وجودش میرود.
هر که او سرسبزی خط تو دیدچون قلم سر بر خط فرمان رود
هوش مصنوعی: هر کس که زیبایی و طراوت نوشتههای تو را ببیند، مانند قلمی می‌شود که بر روی دستور و فرمان مینویسد.
چون ببیند پستهٔ خط فستقیتدر خط تو با دل بریان رود
هوش مصنوعی: وقتی کسی ببیند که زیبایی و ظرافتش در خط و چهرهات خلاصه شده، دلش به شوق و عشق شعلهور می‌شود.
آنچه رویت را رود در نیکوییمی‌ندانم تا فلک را آن رود
هوش مصنوعی: من زیبایی‌های چهرهات را به قدری ارزشمند میدانم که نمیتوانم آن را با هیچ چیز دیگر مقایسه کنم، حتی با زیبایی‌های آسمان.
چون شود خورشید رویت آشکارماه زیر میغ در پنهان رود
هوش مصنوعی: زمانی که چهرهی تابناک تو نمایان شود، ماه در زیر ابرها مخفی میگردد.
هر که روی همچو خورشید تو دیدگر همه چرخ است سرگردان رود
هوش مصنوعی: هر کسی که تو را با زیبایی و درخشانی چون خورشید ببیند، حتی اگر در دنیای بزرگ و پیچیدهای باشد، حتماً دچار شگفتی و حیرت خواهد شد.
هست جان عطار را شیرین از آنکشرح آن لب بر زبان جان رود
هوش مصنوعی: عطار زندگی و روح خود را به خاطر زیبایی و شیرینی کلام محبوبش نوشته و بیان کرده است، زیرا وقتی که به ذکر آن محبوب میپردازد، جانش به وجد میآید و احساس شادی و عشق می‌کند.