غزل شمارهٔ ۳۸۰
هوش مصنوعی: در این شعر، گویا شاعر از عقل و دل خود می‌گوید و به تأثیر عشق و دلتنگی در زندگی‌اش اشاره می‌کند. او از عقل می‌خواهد که در مسیر عشق به او کمک کند و به وصف حال دلش می‌پردازد که از درد عشق رنج می‌برد. همچنین، او از ناتوانی در بیان احساساتش و عدم توانایی در کنترل اشک‌هایش سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به تجربه و تلاش عقل در رسیده به عشق و دلتنگی اشاره می‌کند و می‌گوید که عقل نیز در این سفر از مشکل یادداشت ناتمامش رنج می‌برد.
عقل را در رهت قدم برسیدهر چه بودش ز بیش و کم برسید
هوش مصنوعی: در مسیر تو، عقل هر آنچه که بود، چه کم و چه زیاد، به تو خواهد رسید.
قصهٔ تو همی نبشت دلمچون به سر می‌نشد قلم برسید
هوش مصنوعی: دل من در حال نوشتن داستان تو بود، اما وقتی که قلم به پایان رسید، داستان به اتمام نرسید.
دلم از بس که خون بخورد از اودر همه کاینات غم برسید
هوش مصنوعی: دل من به اندازهای از او رنجیده و زخمی است که در تمام جهان غم و اندوه به سراغم آمده است.
بی‌تو از بس که چشم من بگریستدر دو چشمم ز گریه نم برسید
هوش مصنوعی: من از بس که بی‌تو گریه کردهام، دیگر اشکی در چشمانم نمانده است.
جان همی خواند عهدنامهٔ توچون به نامت رسید دم برسید
هوش مصنوعی: جان من به خاطر محبت تو مستمر به نام تو خوانده میشود و هر بار که به نامت میرسد، نفسهایم بند میآید.
دل چو بنواخت ارغنون وصالزود بگسست و زیر و بم برسید
هوش مصنوعی: دل وقتی به نغمۀ شادی و وصال دلدار مشغول شد، ناگهان از هم گسست و به ابعاد مختلف زندگی دچار شد.
در دمی ، دل ز نقش سکهٔ عشقنقش مطلق شد و درم برسید
هوش مصنوعی: در لحظهای عشق به شدت بر دل تأثیر گذاشت و احساس عمیق و واقعی را بر من تحمیل کرد.
عقل عطار چون ره تو گرفتره به سر می‌نشد قلم برسید
هوش مصنوعی: عقل عطار که به دنبال راهی برای رسیدن به حقیقت بود، در نهایت به جایی نرسید و قلم او دیگر نتوانست ادامه دهد.