غزل شمارهٔ ۳۹۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عمق عشق و احساسات خود می‌پردازد. او از تشنگی برای معشوق و نیاز به عشق او سخن می‌گوید و می‌خواهد که معشوقش او را از غم و دردهای ناشی از عشق نجات دهد. او خود را در وضعیت هایی مانند غرق شدن در دریا یا در تپش و تب توصیف می‌کند و به شدت از معشوق طلب کمک و پناهندگی می‌کند. در نهایت، شاعر با تصاویری از تیر و کمان و آتش و آب، ابراز می‌کند که مشتاق این است که معشوق او را از این حال و روز نجات دهد.
عشق آبم برد گو آبم ببرروز آرام و به شب خوابم ببر
هوش مصنوعی: عشق مرا به خود میکشاند، اگر میخواهی، مرا ببر. روز را با آرامش و شب را با خواب راحت از من بگیر.
چند دارم تشنهٔ لعل تو جانجان خوشی زان لعل سیرابم ببر
هوش مصنوعی: من چند بار تشنهٔ زیبایی تو هستم و جانم از آن زیبایی خوشحال است، پس مرا سیراب کن.
من کیم خاک توام بادی به دستآتشی در من زن و آبم ببر
هوش مصنوعی: من از تو هستم و در حقیقت جزئی از تو هستم. با نفسی به من جان ببخش و با آتش وجودم را برافروز، سپس مرا به آرامش آب خود برسان.
نی خطا گفتم که در تاب و تبممی‌نیارم تاب تو تابم ببر
هوش مصنوعی: من به اشتباه نمیگویم که در حالتی از هیجان و التهاب قرار دارم؛ نمیتوانم در برابر تو تاب بیاورم، بیا و مرا با خود ببر.
چند تابد دل ز تاب زلف توتاب دل از زلف پرتابم ببر
هوش مصنوعی: دل من به خاطر زیباییها و پیچیدگیهای زلفهای تو خیلی تاب و فشار دارد. فقط یک بار دیگر زلفهای تو را به من نشان بده تا دل پرتاب شدهام را به من برگردانی.
هستم از عناب تو صفرا زدهاین همه صفرا ز عنابم ببر
هوش مصنوعی: من به خاطر تو دچار رنگپریدگی شدهام، تمام این رنگپریدگیها را از من دور کن.
غرقهٔ دریای عشقت گشته‌امدست من گیر و ز غرقابم ببر
هوش مصنوعی: من در عشق تو غرق شدهام، خواهش میکنم دستم را بگیر و مرا از این غرقاب نجات بده.
چون کمان شد پشت عطار از غمتزین میان چون تیر پرتابم ببر
هوش مصنوعی: به خاطر غمت مانند کمانی خم شدهام، از این میان مانند تیری پرتاب میشوم و به سوی تو میروم.