غزل شمارهٔ ۴۶۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و وابستگی شاعر به معشوق است. شاعر با توصیف زلف دلربای معشوق، تشنگی خود را برای وصال او نشان می‌دهد و تأکید می‌کند که هیچ چیز جز او برایش معنا ندارد. او خود را در سایه معشوق می‌بیند و اعلام می‌کند که تمام آرزوهایش حول او می‌چرخد. هرچه بر او بگذرد، تنها درد عشق و شیفتگی‌اش به معشوق را بیان می‌کند و در نهایت از فریدی و موجودیت خود سیر شده، خود را در گمگشتگی و فراق برای معشوق می‌بیند.
فتنهٔ زلف دلربای توامتشنهٔ جام جانفزای توام
هوش مصنوعی: فتنه و جذابیت زلف زیبای تو مرا به شدت شیفته کرده و من پیوسته به وجود تو و شادیات محتاجم.
نیست چون زلف تو سر خویشمگرچه چون زلف در قفای توام
هوش مصنوعی: زلف تو مانند سر من نیست، اما با این حال در پشت تو قرار دارم و به تو وابستهام.
جز هوای توام نمی‌سازدزانکه پروردهٔ هوای توام
هوش مصنوعی: جز هوای عشق تو هیچ چیز دیگری نمیتواند مرا بسازد، چرا که من فقط تحت تأثیر عواطف و عشق تو پرورش یافتهام.
گر غباری است از منت زآن استکه من خسته خاک پای توام
هوش مصنوعی: اگر غباری بر من نشسته است، به خاطر این است که من خسته و در عرق پای تو هستم.
تا کنارم ز اشک دریا شدنیست کاری جز آشنای توام
هوش مصنوعی: در کنار من، اشکهای دریا به پایان رسیده است و جز تو، هیچ کار دیگری برای انجام دادن ندارم.
چون به صد وجه تو بلای منیمن به صد درد مبتلای توام
هوش مصنوعی: وقتی تو به صد طریق برای من مشکل و دردسر ایجاد میکنی، من هم به هزار درد و رنج گرفتار تو هستم.
از همه فارغم که در دو جهانمی نیاید به جز رضای توام
هوش مصنوعی: من از همه چیز و همه کس بینیازم، زیرا در این دو جهان تنها چیزی که برایم اهمیت دارد، رضایت توست.
بس بود از دو عالم این ملکمکه تو آنی که من گدای توام
هوش مصنوعی: از دو جهان برای من همین کافی است که تو هستی و من به دنبال تو هستم.
از وجود فرید سیر شدمگمشده در عدم برای توام
هوش مصنوعی: من از حضور فرید سیر شدهام و اکنون در ناوجودی گم شدهام، اما برای تو هستم.