غزل شمارهٔ ۵۰۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق اشاره می‌کند و از دگرگونی‌های خود در اثر آن می‌گوید. او بیان می‌کند که عشق او را به گونه‌ای دگرگون کرده که هیچ اثری از وجود خود باقی نگذاشته است. او مانند عودی در آتش عشق می‌سوزد و در برابر این عشق به سجده افتاده است. شاعر از لحظه‌ای که عشق در دلش نشسته، به تغییرات در وجود خود و عدم وجودیت خود پی می‌برد. او خود را به عنوان آینه‌ای از کائنات می‌بیند که می‌تواند بر چهره آفتاب بنگرد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که در این عشق سوزان، نه عطار بلکه خود عود عشق است که می‌سوزد.
تا عشق تو سوخت همچو عودمیک ذره نماند از وجودم
هوش مصنوعی: وقتی عشق تو در وجودم شعلهور شد، دیگر هیچ چیز از من باقی نماند.
تا بگذشتی چو باد بر منبر خاک فتاده در سجودم
هوش مصنوعی: وقتی عبور کردی مانند بادی که از کنار میگذرد، من در حالتی از تسلیم و فروتنی بر زمین افتادهام.
یک لحظه ز تو نمی‌شکیبمخود را صد ره بیازمودم
هوش مصنوعی: من حتی یک لحظه هم نمیتوانم دوری از تو را تحمل کنم، بارها و بارها این احساس را تجربه کردهام.
عشقت چو نشست در دلم ساختبرخاست ز ره زیان و سودم
هوش مصنوعی: وقتی عشق تو در قلبم جای گرفت، تمام دغدغهها و نگرانیهای من درباره سود و زیان از بین رفت.
از جوهر عشق هر دو عالمیک ذره ز خویش می‌نمودم
هوش مصنوعی: اگر ذرهای از عشق موجود در جهان را داشتم، میتوانستم عطر و زیبایی آن را به نمایش بگذارم.
چون نیک به خود نگاه کردممن خود به میانه در نبودم
هوش مصنوعی: وقتی به خودم نگاه کردم، متوجه شدم که در واقع در میانه وجود ندارم.
چون من به خودی نبود گشتمآیینه کاینات بودم
هوش مصنوعی: وقتی که به خودم نگاه نمیکردم، تبدیل به آینه‌ای شدم که جهانیان را در خود بازتاب میدهد.
گه پردهٔ آسمان گشادمگه چهرهٔ آفتاب سودم
هوش مصنوعی: گاهی پردهٔ آسمان را کنار میزنم و گاهی به چهرهٔ آفتاب مینگرم.
از بس که بسوختم درین تابعطار نیم ولیک عودم
هوش مصنوعی: من به خاطر سوختنهای فراوانی که در این عشق کشیدم، دیگر هیچچیز از عطار نیستم، اما هنوز هم مانند بخور یا عود وجود دارم.