غزل شمارهٔ ۵۴۳
هوش مصنوعی: غزل به بیان درد و رنج شاعر در اثر دوری از محبوب می‌پردازد. شاعر از غم و اندوهی که ناشی از هجران دوست است، سخن می‌گوید. او به شدت تحت تاثیر این فراق قرار دارد و حس می‌کند که زندگی‌اش به زجر و محنت تبدیل شده است. شاعر از کشیدن درد و رنج در هر لحظه سخن می‌گوید و بیان می‌کند که همه‌ی دردهای گذشته هیچ بوده و حالا تنها عذاب دوری از محبوبش را تحمل می‌کند. در نهایت، او به هویت خود به عنوان عطار اشاره می‌کند و این بلا را ناشی از تقدیر و دوری می‌داند.
دامن دل از تو در خون می‌کشمننگری ای دوست تا چون می‌کشم
هوش مصنوعی: از عشق و وابستگی به تو در حال رنج کشیدن هستم، ولی تو به احساسات من توجهی نداری. البته با این درد و رنجی که دارم، این سؤال را میپرسم که چه زمانی این وضعیت را تحمل میکنم.
از رگ جان هر شبی در هجر توسوی چشم خونفشان خون می‌کشم
هوش مصنوعی: هر شب، با حسرت و غم دوری تو، به اندازهی یک زندگی درد و اشک از اعماق وجودم میریزم.
گرچه چون کاهی شدم از دست هجربار غم از کوه افزون می‌کشم
هوش مصنوعی: هر چند که به اندازه یک کاه سبک شدهام، اما از شدت دوری، بار غم را به اندازه یک کوه بر دوش می‌کشم.
دور از روی تو هر دم بی تو منمحنت و رنج دگرگون می‌کشم
هوش مصنوعی: هر لحظه که از تو دورم، بدون تو درد و رنج تازهای را تحمل میکنم.
آن همه خود هیچ بود و درگذشتدرد و غم این است کاکنون می‌کشم
هوش مصنوعی: تمام آن درد و رنج که کشیدم، در نهایت هیچ بوده و از بین رفته است. اکنون فقط خود این حالت درد و غم را تحمل میکنم.
من که عطارم یقین می‌باشدمکین بلا از دور گردون می‌کشم
هوش مصنوعی: من که عطار هستم، به خوبی میدانم که این مصیبت از آسمان و تقدیر به من رسیده است.