غزل شمارهٔ ۶۰۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تجربیات خود در سفر به دنیای عشق و عرفان اشاره دارد. او از ترک مقام‌ها و کرامت‌ها سخن می‌گوید و به پیروی از رندان خرابات می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که زمانی خود را مملو از ریا نشان می‌دادند، اما اکنون به سوی صداقت و عدم ریاء روی آورده‌اند. او ناگهان متوجه زیبایی و عظمت عشق می‌شود و در این مسیر، عقلش سرگشته می‌گردد و به مستی عشق می‌افتد. در نهایت، شاعر به تأثیر شیوه‌های صوفیانه و اسرار معنوی اشاره می‌کند که از عطار الهام گرفته شده است.
ما ترک مقامات و کرامات گرفتیمدر دیر مغان راه خرابات گرفتیم
هوش مصنوعی: ما از مقام‌ها و کرامت‌ها دست کشیدیم و در میخانه مغان راهی برای ورود به عالم خراباتیان پیدا کردیم.
پی بر پی رندان خرابات نهادیمترک سخن عادت و طامات گرفتیم
هوش مصنوعی: من به دنبال رندان و اهل میخانه هستم و عادتهای گفتاری و بزرگنماییها را کنار گذاشتهام.
آن وقت که خود را همه سالوس نمودیماکنون کم سالوس و مراعات گرفتیم
هوش مصنوعی: در زمانی که خود را به تظاهر و نفاق آراسته بودیم، اکنون کم کم از این نفاق کاستهایم و به رعایت حال دیگران پرداختهایم.
در چهرهٔ آن ماه چو شد دیدهٔ ما بازیارب که به یک دم چه مقامات گرفتیم
هوش مصنوعی: وقتی که چشم ما به چهرهٔ زیبا و روشن او افتاد، ای کاش میدانستیم در یک لحظه چهقدر به تعالی و مقامهای رفیع دست یافتهایم.
بس عقل که شد مات به یک بازی عشقشور عقل درو مات نشد مات گرفتیم
هوش مصنوعی: عقل خیلیها به خاطر عشق به یک بازی یا رفتار عاشقانه گیج و حیران می‌شود، اما اگر عقل کسی باز هم نتواند این گیجی را تحمل کند، ما او را شکستخورده میدانیم.
چون عقل شد از دست ز مستی می عشقبا دلشدگان راه مناجات گرفتیم
هوش مصنوعی: وقتی که عقل را به خاطر عشق و شراب از دست دادم، با دلهای عاشق به راز و نیاز پرداختم.
چون شیوه عطار درین راه بدیدیمآن شیوه ز اسرار و کرامات گرفتیم
هوش مصنوعی: زمانی که ما روش عطار را در این مسیر مشاهده کردیم، از آن روش، که پر از اسرار و کرامتهاست، الهام گرفتیم.