غزل شمارهٔ ۶۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حالتی از ناتوانی و حیرت اشاره می‌کند که انسان در مواجهه با عشق و زیبایی معشوق دچار آن می‌شود. او از مردانگی و شجاعت سخن می‌گوید و بیان می‌کند که در پی عشق به جای شجاعت، شرم و خجالت را انتخاب کرده‌اند. شاعر احساس می‌کند که در این وضعیت ناخواسته و غیرمنتظره قرار گرفته‌اند و درباره تأثیرات عشق و زیبایی بر روح و دل می‌نویسد. در نهایت، به حال و هوای مستی و بی‌خودی خود اشاره کرده و از حسرت و درد درونی می‌گوید.
گر مردی خویشتن ببینیماندر پس دوکدان نشینیم
هوش مصنوعی: اگر تو مرد هستی، باید خودت را در پس دوکدان ببینی و نشستن را به خودت بسپاری.
دیگر نزنیم لاف مردیوز شرم ره زنان گزینیم
هوش مصنوعی: دیگر تخمل نکنیم که مردانگی را به رخ بکشیم و از شرم، راه زنان را انتخاب کنیم.
کاری عجب اوفتاده ما راپیمانهٔ زهر و انگبینیم
هوش مصنوعی: کار عجیبی برای ما پیش آمده است؛ ما به مقام و حالتی رسیدیم که هم از زهر و تلخی زندگی رنج میبریم و هم از شیرینی و خوشی.
تا زهر چو انگبین نگرددیک ذره جمال او نبینیم
هوش مصنوعی: تا زمانی که زهر به شیرینی عسل تبدیل نشود، هرگز نمیتوانیم زیبایی او را ببینیم.
سر رشتهٔ دل ز دست دادیمکین چیست که ما کنون درینیم
هوش مصنوعی: دل را از دست دادهایم و نمیدانیم که این وضعیت چیست که اکنون در آن قرار داریم.
ای ساقی درد درد در دهکامروز ورای کفر و دینیم
هوش مصنوعی: ای ساقی، امروز دردی که دارم را با من تقسیم کن، فراتر از مفاهیم کفر و دین است.
ما در ره یار سر ببازیموانگه پس کار خود نشینیم
هوش مصنوعی: ما برای رسیدن به محبوب و معشوق خود، تمام جان و دل را فدای او میکنیم و سپس به کارها و مسئولیتهای خود خواهیم پرداخت.
آبی در ده صبوحیان راکز عشق به سینه آتشینیم
هوش مصنوعی: ما در دل خود حس شور و شوقی داریم که چون آتش میزند، همانطور که نوشیدنی زیبایی در دست صبوحیان است.
صبح رخ او پدید آمدما جمله صبوحیان ازینیم
هوش مصنوعی: صبحی که چهره زیبای او ظاهر شد، ما همه از جمله افرادی هستیم که در این خوشحالی و سرخوشی شریکیم.
ما مستانیم و همچو عطاراز مستی خویش شرمگینیم
هوش مصنوعی: ما افرادی سرزنده و شادابیم و مانند عطار به خاطر حالت سرمستیامان احساس شرم و خجالت داریم.