غزل شمارهٔ ۶۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حالتی از رهایی و ایمنی از نگرانی‌ها و تضادهای دنیوی می‌پردازد. گوینده اعلام می‌کند که از هر نوع برتری و تفاخر بی‌نیاز است و از تغییرات و ناپایداری‌های زندگی ایمن می‌باشد. او به این نکته اشاره می‌کند که دیگر نه به نادانی و نه به دانایی وابسته است و از قضاوت درباره نیک و بد دوری کرده است. همچنین، به دلیل رهایی از وابستگی به زمان و نام و ننگ، احساس آرامش و امنیت می‌کند. در نهایت، او به جستجوی معنای واقعی زندگی ادامه می‌دهد و از خودخواهی و وسوسه‌های دنیوی رهایی یافته است.
ما چو بی‌ماییم از ما ایمنیماز تولا و تبرا ایمنیم
هوش مصنوعی: ما وقتی که ارزش و مقام خاصی نداریم، از کسی ایمن هستیم و از دوستی و دشمنی خود را محفوظ میدانیم.
از تفاخر همچو گردون فارغیموز تغیر همچو دریا ایمنیم
هوش مصنوعی: ما از خودنمایی مثل آسمان بینیازیم و از تغییرات مانند دریا در امانیم.
چون گذر کردیم از بالا و پستهم ز پستی هم ز بالا ایمنیم
هوش مصنوعی: زمانی که از مرتبههای بالا و پایین عبور کردیم، دیگر از هیچکدام از آنها در امان هستیم.
چون نه نادان و نه دانا مانده‌ایمهم ز نادان هم ز دانا ایمنیم
هوش مصنوعی: ما نه در گروه نادانان قرار داریم و نه از دانایان هستیم، بنابراین از هر دو گروه به دوریم و در امانیم.
چون زبان از نیک و بد دربسته‌ایمهم ز شنوا هم ز گویا ایمنیم
هوش مصنوعی: وقتی که زبان خود را از خوب و بد نگهداشتهایم، در نتیجه هم از آنچه میشنویم و هم از آنچه میگوییم در امان خواهیم بود.
چون قرار کار ما رفتست دیلاجرم ز امروز و فردا ایمنیم
هوش مصنوعی: از زمانی که موضوع کار ما مشخص شده، بنابراین از امروز و فرداها دیگر نگرانی نداریم.
نام و ننگ ما در اقصای جهانگر نهان شد ور هویدا ایمنیم
هوش مصنوعی: اگر نام و آبروی ما در دورترین نقاط جهان پنهان شود یا آشکار گردد، ما از آسیب و خطر در امانیم.
روز و شب بی راه می‌جوییم راهزانکه از ناایمنی ما ایمنیم
هوش مصنوعی: ما در طول روز و شب به دنبال راهی هستیم اما چون از ناامنیها در امان هستیم، نمیتوانیم مسیر درست را پیدا کنیم.
چون سر عطار گوی راه شداز سریر لاف و سودا ایمنیم
هوش مصنوعی: وقتی که سر عطار راه را پیدا کرد، از جایگاه بلند و توهمات دور و دراز، در امانیم.