غزل شمارهٔ ۶۴۵
هوش مصنوعی: این شعر به مفهوم نشان دادن و عدم نشان دادن در ارتباط با الهی اشاره دارد. شاعر می‌گوید اگر در وجود خداوند تنها یک نشانه باقی نباشد، نشان دادن او نیز بی‌معناست. او تأکید می‌کند که اگر ما به دنبال یگانگی با خدا هستیم، نمی‌توانیم دل خود را به چیزهای دیگر بدهیم. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که هر کسی باید در برابر خداوند با تمام وجود و عجز خود حاضر شود و در این راه، جان خود را نیز فدای او کند. به این ترتیب، عشق و وابستگی به خداوند و فداکاری برای او مطرح می‌شود.
کفر است ز بی نشان نشان دادنچون از بیچون نشان توان دادن
هوش مصنوعی: نشان دادن چیزی که خود نشانهای ندارد، کار درستی نیست؛ چون نمیتوان بیدلیل و بیپایه، نشانهای ارائه داد.
چون از تو نه نام و نه نشان ماندآنگاه روا بود نشان دادن
هوش مصنوعی: زمانی که دیگر از تو نشانی باقی نمانده، در آن صورت نشان دادن چیزها درست خواهد بود.
تا یک سر موی مانده‌ای باقیاین سر نتوانمت بیان دادن
هوش مصنوعی: تا زمانی که حتی یک تار موی تو باقی مانده، نخواهم توانست این سر را توصیف کنم.
چو تو بنمانده‌ای تو را زیبدداد دو جهان به یک زمان دادن
هوش مصنوعی: اگر تو باقی مانده‌ای، سزاوار است که دو جهان را به یکباره به تو بدهند.
گر سر یگانگی همی جوییدل نتوانی به این و آن دادن
هوش مصنوعی: اگر به دنبال وحدت و یگانگی هستی، نمیتوانی دل را به این و آن بسپاری.
دانی تو که چیست چارهٔ کارتبر درگه او به عجز جان دادن
هوش مصنوعی: آیا میدانی که چه باید بکنی تا مشکل تو در حضور او حل شود؟ باید با تسلیم شدن و از خود گذشتگی به او نزدیک شوی.
عطار چو یافتی ز جانان جانصد جان باید به مژدگان دادن
هوش مصنوعی: وقتی عطار از محبوب واقعی خود بهرهمند شد، باید جانهای بسیاری را با مژدههای خوشی تقسیم کند.