غزل شمارهٔ ۷۶۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و عاشقانه شاعر نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر از زیبایی‌های معشوق و تأثیر او بر دلش صحبت می‌کند. او اشاره می‌کند که معشوق با زیبایی‌اش دل او را می‌سوزاند و به مخاطب تأکید می‌کند که این زیبایی‌ها فقط ظاهری نیستند. شاعر همچنین در مواردی به کنایه و طعنه به معشوق می‌زند و به او می‌گوید که انتظاراتش را برآورده نکرده است. در نهایت، شاعر از عشق و زیبایی‌های معشوق به عنوان دلیلی برای زخم‌های روحی و عاطفی خود یاد می‌کند.
خطی از غالیه بر غالیه‌دان آوردیدل این سوخته را کار به جان آوردی
هوش مصنوعی: تو عبارتی زیبا و دلنشین از عشق و احساس را به من تقدیم کردی و با این عمل، روح زخمخوردهام را به تحرک آوردی.
نه که منشور نکویی تو بی طغرا بودرفتی از غالیه طغرا و نشان آوردی
هوش مصنوعی: تو که زیباییات بینظیر است، وقتی از دلستانت رفتی، نشانی از خود به یادگار گذاشتی.
تا به ماهت نرسد چشم بد هیچ کسیماه را در زره مشک‌فشان آوردی
هوش مصنوعی: تا زمانی که چشمان بدخواه به تو نرسد، ماه از زرهای با رنگ مشکی و درخشان نمایان شده است.
نیست از جانب من تا به تو یک موی میانتو چرا بیهده از موی میان آوردی
هوش مصنوعی: من از طرف خودم هیچ چیزی نسبت به تو ندارم؛ پس چرا بیهوده اینقدر درباره موهای تو صحبت میکنی؟
هرکه او از سر کوی تو به مویی سر تافتبا سر موی خودش موی کشان آوردی
هوش مصنوعی: هر کسی که به تو نگاه کند و از زیباییات شگفتزده شود، در واقع با زیبایی خود به زندگیاش جذابیت میبخشد.
گفتم از لعل لبت یک شکر آرم بر زخمگفت آری شدی و زخم زبان آوردی
هوش مصنوعی: گفتم که از شیرینی لبت کمی شکر به زخم ها بزنم، او پاسخ داد که تو هم آسیب زبانی به من زدی.
خواست از لعل تو عطار به عمری شکریجگرش خوردی و کارش به زیان آوردی
هوش مصنوعی: عطار به خاطر زیبایی و دلربایی تو همیشه در عذاب و التهاب بوده و در عین حال، این عشق و شیدایی او برایش مضر شده است.