غزل شمارهٔ ۷۸۸
هوش مصنوعی: این شعر از عطار نیشابوری، به زیبایی به توصیف عشق و جذبه‌ی عشق‌ورزی و همچنین تاثیری که این عشق بر وجود انسان می‌گذارد می‌پردازد. شاعر از کشیدن خطی به دور محبوب و عاشقانش سخن می‌گوید که نماد جدایی و فاصله است. همچنین به مساله جاودانی و لحظات ناب زندگی اشاره می‌کند که با یک بوسه بر سر محبوب معنا می‌یابد. در نهایت، شاعر از حال خود می‌گوید که از غم عشق و کم شدن باده در زندگی‌اش رنج می‌برد. شعر به شیوه‌ای عمیق و هنرمندانه عواطف انسانی را به تصویر می‌کشد.
گرد مه خط معنبر می کشیسر کشانت را به خط در می کشی
هوش مصنوعی: با دقت و مهارت، خط زیبایی را به خوبی بر روی لشکر خود میکشی و آن را به شکل دلخواه در میآوری.
عاشقانت را به مستی دم به دمخرقهٔ هستی ز سر بر می کشی
هوش مصنوعی: عاشقانت را در حال مستی و سرخوشی مدام از زندگی و وجود خودشان میکشی.
بر بتان چین و ترکان چگلاز کمال حسن لشکر می کشی
هوش مصنوعی: تو با کمال زیباییات، بر زیباییهای دلربای چینیها و ترکها غلبه میکنی.
جاودانی پای بنهاد از جهانهر که را یک بوسه بر سر می کشی
هوش مصنوعی: هر کسی که یک بار برایش احترامی مانند بوسهای بر سرش میگذاری، دیگر از دنیا فانی در امان است و به جاودانگی دست می‌یابد.
جام می می‌نوشی و بر می زنیوانگهی بر عقل خنجر می کشی
هوش مصنوعی: تو شراب می‌نوشی و سرخوشی، اما به همان میزان بر عقل و درک خود حمله میکنی.
بیش شد عطار را اکنون غمتزانکه با او باده کمتر می کشی
هوش مصنوعی: عطار اکنون بیش از پیش غم احساس می‌کند، زیرا تو کمتر با او باده می‌نوشی.