غزل شمارهٔ ۷۹۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و وابستگی شاعر به معشوق است. شاعر از احساسات شدید خود نسبت به معشوق صحبت می‌کند و اینکه وجود او برایش جان و زندگی است. او در غم معشوق می‌سوزد و از دوری او رنج می‌برد. همچنین، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که برای رسیدن به معشوق و شناخت او باید از خود فانی شود. در نهایت، او از جستجوی خود در عالم گم شده و بی‌نشان می‌گوید و yearning برای رسیدن به معشوق را حس می‌کند.
ای در میان جانم وز جان من نهانیاز جان نهان چرایی چون در میان جانی
هوش مصنوعی: ای که در دل من قرار داری و از جان من پنهانی، چرا وقتی در دل من هستی، اینقدر دور از من به نظر میرسی؟
هرگز دلم نیارد یاد از جهان و از جانزیرا که تو دلم را هم جان و هم جهانی
هوش مصنوعی: هرگز به یاد دنیا و زندگی نمیافتم، چرا که تو برای دلم هم جان هستی و هم جهانی.
چون شمع در غم تو می‌سوزم و تو فارغدر من نگه کن آخر ای جان و زندگانی
هوش مصنوعی: من چون شمعی در غم تو می‌سوزم، در حالی که تو بیتوجهی و فقط به من نگاه کن، ای عزیز و زندگانی من.
با چون تو کس چو من خس هرگز چه سنجد آخراز هیچ هیچ ناید ای جمله تو تو دانی
هوش مصنوعی: با کسی چون تو که من کمتر به او اهمیت می‌دهم، هیچ چیز نمیتواند ارزش پیدا کند. تو تنها کسی هستی که میدانی وضعیت واقعی چقدر است.
در خویش مانده‌ام من جان می‌دهم به خواهشتا بو که یک زمانم از خود مرا ستانی
هوش مصنوعی: من در خودم غرق شدهام و با جان و دل میکوشم تا به خواستهام برسم، چون آرزو دارم روزی از خودم جدا شوم و تو را احساس کنم.
گفتی ز خود فنا شو تا محرم من آییبندی است سخت محکم این هم تو می‌توانی
هوش مصنوعی: گفتی که باید از خودت بگذری تا به من نزدیک شوی. این کار دست کمی از یک پیمان محکم ندارد و تو هم می‌توانی این را انجام دهی.
عطار را ز عالم گم شد نشان به کلیتا چند جویم آخر از بی نشان نشانی
هوش مصنوعی: عطار از دنیا رفته و هیچ نشانهای از او باقی نمانده است. تا چه زمانی باید به دنبال کسی بگردم که هیچ رد و نشانی از او وجود ندارد؟