غزل شمارهٔ ۸۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، نویسنده به توصیف دختری به نام ترسا می‌پردازد که در دستانش شراب ارغوانی دارد و به مانند آتش و آب زنده است. او به زیبایی و خوشی زندگی جوانی اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشق او چگونه است. پیرمردی در داستان با دیدن او و از روی ضعف خود دچار درد و بیماری می‌شود. ترسا از او می‌پرسد که راه را چگونه شناسایی کند و او جواب می‌دهد که راه در جایی است که در آن نه تو هستی و نه نشانی. در نهایت، پیرمرد سخن ترسا را می‌شنود و جان می‌دهد. این شعر به نکات عمیق انسانی و فلسفی در مورد عشق و زندگی می‌پردازد.
ترسا بچه‌ای به دلستانیدر دست شراب ارغوانی
هوش مصنوعی: یک جوان مسیحی در دستش لیوانی از شراب قرمز رنگ دارد.
دوش آمد و تیز و تازه بنشستچون آتش و آب زندگانی
هوش مصنوعی: دیشب او به طور ناگهانی و با انرژی زیاد وارد شد و همچون آتش و آب، زندگی را به جریان انداخت.
دانی که خوشی او چه سان بودچون عشق به موسم جوانی
هوش مصنوعی: میدانی خوشی او چگونه است وقتی که عشق در دوران جوانی فراوان است؟
در بسته میان خود به زناربگشاده دهن به دلستانی
هوش مصنوعی: در اینجا اشاره به این است که فردی با وجود محدودیتها و مشکلات، در تلاش است تا به خواستههای قلبی و آرزوهای خود دست یابد. او در حالی که به نظر میرسد در شرایط سختی است، سعی می‌کند به دنیای احساسات و محبتها راه پیدا کند.
در هر خم زلف دلفریبشصد عالم کافری نهانی
هوش مصنوعی: در هر حلقه از موهای زیبایش، رازهای زیادی وجود دارد که فراتر از درک و باور ماست.
آمد بنشست و پیر ما رابنهاد محک به امتحانی
هوش مصنوعی: او آمد و نشسته و ما را در معرض آزمون قرار داد.
القصه چو پیر روی او دیداز دست بشد ز ناتوانی
هوش مصنوعی: در نهایت، وقتی که پیر صورت او را دید، از شدت ناتوانی و ضعف از حال رفت.
دردی ستد و درود دین کردیارب ز بلای ناگهانی
هوش مصنوعی: ای خدا، دردی گرفتم و ناگهان بلایی به سرم آمد که تنها تویی که میتوانی کمک کنی.
دردا که چنان بزرگواریبرخاست ز راه خرده دانی
هوش مصنوعی: متأسفانه، چنان شخصیتی از راهی که کمتر شناخته شده بود، ظهور کرد که باعث شگفتی و اندوه شد.
ترسا بچه را به پیش خود خواندپس گفت نشان ره چه دانی
هوش مصنوعی: ترسا بچه را صدا زد و از او پرسید که نشانی راه را چه میدانی.
گفتا که نشان راه جایی استکانجا نه تویی و نه نشانی
هوش مصنوعی: گفت که علامت مسیر جایی است که نه تو حضور داری و نه نشانهای از تو وجود دارد.
چون پیر سخن شنید جان دادعطار سخن بگو که جانی
هوش مصنوعی: وقتی که مردی با تجربه و دانش گفتار را شنید، زندگی عطار به عشق و شوق کلامش آغشته شد. اکنون از تو میخواهم که سخن بگویی تا جانم زنده شود.