غزل شمارهٔ ۸۲۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به قدرت و تأثیر عشق بر دل و جان انسان‌ها اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که عشق می‌تواند شعله‌های اشتیاق را در دل‌ها برافروزد و آدمی را به حالتی از شور و فغان بیاندازد. همچنین، او از تأثیر عشق بر عاشقان سخن می‌گوید و اینکه چگونه می‌تواند آن‌ها را از غم‌ها رها کرده و به خروش درآورد. شاعر به زیبایی عشق اشاره می‌کند که با همۀ سختی‌ها و دردها، توانایی به وجود آوردن حس و حال زیبا و دلنشین را دارد و در نهایت، عشق می‌تواند دل شاعر را به تنگ آورد.
هر نفسی شور عشق در دو جهان افکنیآتش سودای خویش در دل و جان افکنی
هوش مصنوعی: هر لحظهای که عشق را در دو دنیای وجودت گسترش میدهی، آتش شوق و آرزوی خود را در دل و جان مردم روشن میکنی.
جان و دل خسته را ز آرزوی خویشتنگه به خروش آوری گه به فغان افکنی
هوش مصنوعی: دل و جان خسته از خواستههای درونی خود، گاه به تلاطم و هیجان در میآیند و گاه به ناله و شکایت میپردازند.
گر به سر کوی خویش پردهٔ عشاق راگل کنی از خاک و خون کار به جان افکنی
هوش مصنوعی: اگر در کوی خودت پرده عشق را کنار بزنی، هم از خاک و هم از خون بهرهبرداری میکنی و این کار به جانت آسیب میزند.
گر بگشایی ز بند گوهر دریای عشقبی دل و جان صد هزار سر عیان افکنی
هوش مصنوعی: اگر دروازههای عشق را باز کنی و به عمق آن پی ببری، بیتردید دل‌ها و جانهای شگفتانگیزی را خواهی دید که هر کدام ارزشمند و خاص هستند.
هر نفسی روی خویش باز بپوشی به زلفتا دل عطار را در خفقان افکنی
هوش مصنوعی: هر زمان که به خودت توجه کنی و خود را با زلفهای خود بپوشانی، میتوانی دل عطار را در تنگنا و درد قرار دهی.