غزل شمارهٔ ۸۲۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره ی عشق و دلبستگی عمیق شاعر به معشوقش است. شاعر از سرمستی و شیدایی خود در کوی معشوق سخن می‌گوید، حالتی که در آن همه چیز را فراموش می‌کند و فقط به عشقش می‌اندیشد. او به توصیف احساساتش می‌پردازد؛ از اشک‌هایی که به خاطر عشق می‌ریزد تا وسوسه‌ها و دردهای ناشی از دوری. هر شب خودش را در عالم عشق گم می‌کند و هر بار احساس سرگشتگی و خستگی را تجربه می‌کند، همچنین به زیبایی‌های ظاهری و باطنی معشوقش اشاره می‌کند. در نهایت، این شعر به عمق و شدت عشق و شیدایی شاعر نسبت به معشوقش اشاره دارد.
هر شبم سرمست در کوی افکنیوز بر خویشم به هر سوی افکنی
هوش مصنوعی: هر شب در کوچههای تو خوشحال و سرمستم و تو با بیتوجهی مرا به هر سمتی میکشی و از خود دور میکنی.
در خم چوگان خویشم هر زمانخسته و سرگشته چون گوی افکنی
هوش مصنوعی: در میدان زندگی همیشه خسته و سردرگم هستم، مثل گوی که در بازی چوگان پرتاب میشود.
گر بریزم پیش رویت اشک زارهمچو اشکم باز بر روی افکنی
هوش مصنوعی: اگر اشکهایم را به درگاهت بریزم، مثل اشکهای ریختهام، دوباره بر چهرهام لبخند خواهی زد.
چون همه تیری بیندازی تمامپس کمان کین به بازوی افکنی
هوش مصنوعی: وقتی که به همه چیز بیدقتی کنی و فقط به نتیجه فکر کنی، دیگر فرقی نمیکند که چه تلاشی میکنی.
بوی گل اندر دماغ جان مازان سر زلف سمن بوی افکنی
هوش مصنوعی: عطر گل در وجود ما به خاطر آن موهای زیبا و خوشبوست که بوی دلپذیری را پخش می‌کند.
گر سخن گویم ز چین زلف تواز سر کین چین در ابروی افکنی
هوش مصنوعی: اگر از زیبایی‌های موهای زبانی بگویم، تو به خاطر کینهات آن را بر چهرهام میافکنی.
ور کشد مویی دل از زلف تو سرحلق را در حلقهٔ موی افکنی
هوش مصنوعی: اگر رشتهی موی تو دل را بکشاند، سر حلقه را در حلقهی موی تو بیفکنم.
هر شبی عطار را تا وقت صبحعاشقی دیوانه در روی افکنی
هوش مصنوعی: هر شب تا صبح، دیوانهوار عاشقانه به عطار نگاه میکنی و او را در دل خود به یاد میسپاری.