غزل شمارهٔ ۸۲۶
هوش مصنوعی: شعر درباره عشق و وابستگی عمیق به معشوق است. شاعر معشوق را به زلف دلربا و لب خوش‌رنگش تشبیه می‌کند و می‌گوید که حتی اگر آسمان هم در برابر او موانعی ایجاد کند، او می‌تواند مشکل را حل کند. عشق شاعر به معشوق آن‌قدر عمیق است که او را بلای جهان خود می‌داند و احساس می‌کند که معشوق تنها دلیل زندگی‌اش است. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که اگر روزی از بین برود، معشوق به عنوان جانشین او باقی می‌ماند و از او خواسته می‌شود که بگوید که او تنها گدا و عاشق اوست.
به سر زلف دلربای منیبه لب لعل جان‌فزای منی
هوش مصنوعی: تو هستی در بالای موی دلربای من و همچنین بر لبهای دلانگیز من.
گر ببندد فلک به صد گرهمتو به مویی گره‌گشای منی
هوش مصنوعی: اگر آسمان به هزاران سختی هم بگریزد، تو به یک نکتهی کوچک میتوانی گرفتاریهای من را حل کنی.
به بلای جهانت دارم دوستگرچه تو از جهان بلای منی
هوش مصنوعی: دوستیام با تو همچنان پایدار است، حتی اگر تو خودت برای من درد و رنجی از جهانی که در آن زندگی میکنم به حساب بیایی.
هر کست از گزاف می گویدکه تویی کز جهان سزای منی
هوش مصنوعی: هر کسی که بیمهابا صحبت می‌کند، نمیداند که تویی که شایستهی من در این جهان هستی.
این همه ترهات می‌دانممن برای تو تو برای منی
هوش مصنوعی: من همه این حرفهای بیمعنی را میدانم، ولی تو بهخاطر من هستی و من هم تنها برای تو هستم.
گر نمانم من ای صنم روزیتو که جان منی بجای منی
هوش مصنوعی: اگر من روزی دیگر در کنار تو نباشم، تو که جان من هستی، جای من خواهی بود.
جاودان پادشا شود عطارگر تو گویی که تو گدای منی
هوش مصنوعی: اگر تو بگویی که من گدا هستم، عطار همیشه پادشاه خواهد شد.